07 :: My First Baby

Hightech maakt zijn opmars in de babykamer. De kleine is nog niet half op de wereld of hij wordt al omringd door schommelende surrogaatmoeders en andere gadgets. Een week uit het leven van een moderne moeder.

door Els Meijers

Maandag
10.00 uur. Terwijl ik met rechts dit stukje tik, ben ik met links aan het kolven. Morgen gaat Neil naar de opvang en ik moet hem twee flesjes melk meegeven. Fles nummer twee druppelt vol as we speak. Wilco slaapt nog, godzijdank. Ik wil niet dat hij mij ziet kolven, anders gaat hij mijn borsten nog associëren met de Melkunie.
Sinds ik de Medela Swing gebruik, is kolven een feestje. Voor 150 cc draai ik mijn hand niet meer om. Plug and pump. De Swing is zo ontworpen dat de borstkolf het natuurlijke zuigritme van de baby aanhoudt. De eerste twee minuten stimuleert hij met een snelheid van 120 slagen per minuut de toeschietreflex. En als dan de melk begint te druppelen, wordt het zuigtempo verlaagd tot 45 tot 78 slagen per minuut, afhankelijk van hoe je het vacuüm van de zuignap instelt. Vooral die ‘toeschietmodus’ is een verademing. Mijn vorige elektrische kolf had deze niet en zoog, als ik niet oplette, mijn tepel direct twee centimeter het buisje in. Wat kolven met de Swing nog meer tot een waar genoegen maakt, is zijn bescheiden geluidsvolume. Als ik tijdens het kolven tv wil kijken, kan ik ook de programma’s volgen die niet ondertiteld zijn.

16.30 uur. Ik weet niet wat er vanmiddag aan de hand is met Neil. Als ik hem op het voedingskussen leg om hem de borst te geven, zet hij het op een krijsen. Alle registers open, zojuist weer. Wat is er toch, vriendje? Vertel het dan. Heb je pijn? Heb je te lang in de box liggen spelen en ben je moe? Of heb je gewoon een offday? De WhyCry die we besteld hebben, is helaas nog niet bezorgd. Als dat apparaatje doet wat het belooft, hoeven we ons nooit meer af te vragen waarom junior huilt. Dan lezen we binnen twintig seconden af wat de oorzaak van de huilpartij is en kunnen we adequaat ingrijpen. Een ervaren, competente moeder heeft zo’n apparaatje natuurlijk niet nodig, maar dat ben ik nog lang niet. Straks maar even mijn moeder bellen, misschien weet zij hoe ik Neil kan sussen.

Dinsdag
20.30 uur. Als Bureau Jeugdzorg ons vanavond had zien hannesen met Neil, waren we direct uit de ouderlijke macht ontheven. We hebben de Dream Mover in huis gehaald, een automatische babywieger. Je plaatst je kind in een transportmiddel naar keuze op het plateau, dat op de maat van moeders hartslag heen en weer schuift. De Dream Mover ziet eruit als een enorm docking station voor je kinderwagen. Stijlvol is anders, maar ideaal als je je handen niet vrij hebt om je baby in slaap te wiegen. Neil weet niet wat hem overkomt als we de Dream Mover aanzetten. We hangen in spanning boven de kinderwagen om te zien hoe hij reageert op het heen en weer gezoef van de plaat. Hij kijkt ons beduusd aan. De blik in zijn ogen zal ik nooit vergeten. What the fuck is dit? Maar Neil blijft stil. Experiment geslaagd.

Woensdag
14.30 uur. Vandaag moest ik weer eens iemand uitleggen dat eigen baas zijn en thuiswerken niet betekent dat je geen kinderopvang nodig hebt. Alsof het moederschap iets is wat je tussen de bedrijven door doet. Vandaag ga je maar eens niet in bad, Neil. Mama heeft een deadline. Stop eens met huilen, Neil. Mama zit midden in een telefonisch interview. Als Neil bij de oppas is, draai ik omzet. Als Neil thuis is, ben ik moeder. Behalve als hij slaapt, dan ben ik weer even journalist. Dan tik ik stukjes terwijl ik mijn spruit nauwlettend in de gaten hou met onze Linksys Wireless-G Internet Video Camera. Zo alt-tab ik heen en weer tussen werk en zorg. De camera, die gericht staat op de wieg, zendt een livevideostream met geluid uit die online te volgen is door iedereen met een login. Met de camera kan ik op afstand in de gaten houden of Neil slaapt, zonder dat ik hem misschien per ongeluk wakker maak. De camera heeft een eigen IP-adres en kan dus eenvoudig verbonden worden met ons draadloze netwerk. Ik moet vanaf nu wel oppassen dat ik decent ben als ik Neil in de wieg leg. Beetje gênant als net op dat moment Wilco op zijn werk inlogt om zijn zoon aan zijn collega’s te tonen.

Donderdag
16.00 uur. Net terug van boodschappen doen. We hadden zoals gewoonlijk weer flink wat bekijks. Ook in Haarlem wordt het straatbeeld bepaald door de Bugaboo en andere standaardkinderwagens, dus dan val je best op als je je kind in een Stokke Xplory rondrijdt. Soms ben ik bang dat voorbijgangers denken: wat moet die afgepeigerde, sjofel geklede en grauw ogende jonge moeder met zo’n überhippe, retestrakke kinderwagen? Maar beter jezelf verwaarlozen dan je kind.
Het is pas tegen vijven weer voedertijd, dus ik moet Neil nog een uurtje zoet houden. Hoe minder verplaatsingen, hoe kleiner de kans dat hij wakker wordt en gaat huilen, dus ik laat Neil nog even in de wagen liggen. Helaas. Als de telefoon gaat, wordt Neil wakker en begint hij te pruttelen. Ik parkeer hem met wagen en al op de Dream Mover. Misschien wordt ie weer stil, net als dinsdag. Maar Neil trapt er niet in. Het gejammer zwelt aan tot onbedaarlijk blèren.
Maar we zijn niet voor één gat te vangen, we hebben de Prince Lionheart’s Original Tummy Sleep nog, een teddybeer die baarmoedergeluiden maakt. Hetzelfde principe als de Dream Mover, namelijk dat van de surrogaatmoeder, maar hij staat aanzienlijk minder in de weg. Ook de beer, die rustgevend begint te ruisen als hij een por krijgt of als de baby een keel opzet, kan hem niet tot bedaren brengen. Vorige week nog lag Neil ademloos naar de zoemende beer te luisteren en te kijken, maar nu heeft ie honger en wil hij zijn echte moeder. Als het erop aankomt ben ik gelukkig niet te vervangen door techniek.

21.30 uur. Neil ligt te stuiteren in de wieg. Hij heeft darmkramp, want hij laat voortdurend scheetjes. Om deze diagnose te kunnen stellen heb je geen WhyCry nodig. Ik zal nooit meer macaroni eten, lieve Neil, echt. Ik voel me zo schuldig. Voor avonden als deze hebben we de Bakerzak in de aanslag. In het ziekenhuis heb ik een verpleegkundige Neil stil zien krijgen door hem stevig in te wikkelen in een flanellen luier, met zijn armpjes tegen zijn lijfje, zodat hij hiermee niet meer wild om zich heen kon slaan. Het zag er heel zielig uit, net een dwangbuisje, maar het werkte. Mijzelf lukt het niet, dat inbakeren. Origami voor gevorderden. Daarom is de Bakerzak zo’n uitkomst. Deze trappelzak zonder armsgaten werkt hetzelfde als het ouderwets inbakeren, met als verschil dat de baby binnen in de zak zijn armpjes vrij kan bewegen en dat de zak heel eenvoudig is aan- en uit te trekken. In de buitenzak zit een hesje genaaid dat ervoor zorgt dat de bakerzak op zijn plaats blijft. Maar sinds Neil zijn vingers heeft ontdekt, wil ik hem niet meer in de Bakerzak stoppen. Het lijkt erop dat hij ook rustig wordt als hij op zijn vuistjes begint te sabbelen en dat gaat nu eenmaal niet als je zo lekker bent ingepakt. Ik kijk het nog even aan en anders haal ik hem zo dadelijk gewoon nog maar even weer uit de wieg.

Vrijdag
14.00 uur. Vanmorgen heeft mijn moeder op Neil gepast omdat ik naar het ziekenhuis moest om mijn keizersnee te laten inspecteren. Voor mijn ventje geen oppas van het advertentiebord in de Albert Heijn of een website als zoekoppas.nl of babysit.nl. Ik had Neil trouwens best mee kunnen nemen naar het ziekenhuis, want de Xplory til je met gemak in je eentje in en uit de achterbak van de auto, keizersnee of niet. Maar ik vind het nog steeds doodeng om auto te rijden met een baby aan boord. Zelfs mijn moeder, de personificatie van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, is zeer onder de indruk van onze buitengewone kinderwagen. De comfortabele reiswieg is bekleed met zacht fleece en Neil ligt als een vorst. Hoog en goed zichtbaar, zodat niets hem kan ontgaan. Niet ver weggestopt in een donkere, diepe reiswieg waar je je hoofd ver in moet steken om een glimp van je kind te kunnen opvangen. Bovendien is de wagen zeer wendbaar. Met je ene hand manoeuvreer je hem moeiteloos de supermarkt door, terwijl je met je andere hand het winkelmandje draagt. Hier gaan we nog veel plezier aan beleven. Nog een paar maanden geduld en dan kunnen we op zondagmiddag met Neil en de Xplory naar het strand.

17.30 uur. Ik zie op de webcam dat Neil alweer hevig op zijn vuisten ligt te sabbelen, terwijl ik hem net gevoed heb. Betekent dat nou dat ie na een voedingssessie van een uur nog steeds honger heeft? Toch eens navragen op het consultatiebureau.

Zaterdag
23.00 uur. Ooit, in een ander leven, toen ik nog geen kind had, was ik Els, 32 jaar en freelance journalist. Sinds Neil er is, ben ik moeder. Gewoon moeder, net als al die andere moeders. En alle moeders willen hetzelfde voor hun kind. Tenminste, dat denkt de detailhandel. Neem nou luiertassen. Leuke, bijzondere, smaakvolle luiertassen zijn schaars. Donkerblauw is mijn kleur niet en met die van Oilily loopt half Haarlem al rond. Ik wil een luiertas die niemand anders heeft. Ik wil er eentje die ik zelf heb uitgekozen, omdat ie bij me past, en niet eentje die me door de luiertassenindustrie is toegewezen, omdat ze denken dat net als alle andere moeders ben.
Vanmorgen bracht de postbode mijn eigen, unieke Habadie-luiertas. De tas heeft een afneembaar kleedje om Neil op te verschonen, binnenvakken voor m’n mobiele telefoon – ik heb het volgestopt met zoogkompressen – en Neils groeiboekje, en een afneembare matching fleshouder. De tas is uitgevoerd in kunststof, velours en fleece in mijn lievelingskleuren groen en rood. Het is dus niet zomaar een luiertas, het is míjn luiertas. En er is maar eentje van in omloop. Met mijn Habadie-luiertas zet ik me af tegen alle Oilily-luiertassenmoeders. Ik ben niet one of them, ik ben niet zomaar een moeder, ik ben Els.

Zondag
11.00 uur. Nu Neil sinds vandaag niet meer in zijn wankele wieg slaapt maar in een stevig ledikantje, kunnen we eindelijk het Sleepy-slaapsysteem gebruiken. Vier elementen die je onder de poten van het bedje plaatst en die ervoor zorgen dat het bedje door de lichaamsbeweging van Neil in een wiegende beweging wordt gebracht. Back to de baarmoeder, zo kan Neil zichzelf in slaap wiegen. Het fijne is dat de elementen niet op stroom of batterijen lopen, dus Neils kamer blijft vrij van adapters, usb-kabels en andere reut waarmee ons hele huis al vol ligt. We sluipen de kamer uit en kruipen in de woonkamer achter de laptop om met de webcam gade te slaan hoe lang het duurt voordat Neil in slaap valt. Niet lang. Toevalstreffer of is de Sleepy inderdaad een wondermiddel? We moeten de Sleepy, maar ook de Dream Mover en de Tummy Sleep een eerlijke kans geven en ze blijven proberen tot Neil eraan gewend is, want baby’s houden van routine. Hopelijk pikt hij het dat zijn ouders de zorg voor hun kind uit handen geven aan de techniek. Als hij er maar geen jeugdtrauma aan overhoudt.

PS: Zie ook BabyGadget.