AirMax 360

In januari lanceert Nike zijn nieuwste AirMax hardloopschoen. De zool bestaat voor het eerst voor 100 procent uit lucht. De cirkel is rond. En David heeft de primeur.

De Nike AirMax 360.

De 360 is met 370 gram de lichtste AirMax schoen ooit. Het minimale gewicht dankt de schoen aan de modernste productietechnieken en Nike's obsessie met details. Het lijnenspel op de schoen bijvoorbeeld, is gebaseerd op de AirMax familiegeschiedenis. Horizontale lijnen kenmerken alle AirMax schoenen. Om het beoogde effect van de lijnen in het materiaal aan te brengen werd er geen materiaal toegevoegd maar met de modernste laser- en etstechnieken juist materiaal weggesneden. Details die bijdroegen aan wat Nike de ultieme hardloopschoen noemt. Maar de revolutie zit hem in de zool.

Als je de 360 tegen het licht aanhoudt dan zie je licht door de hele zool schijnen. Nike is daar verdraaid trots op. Het cirkeltje is rond zeggen ze. Wat jarenlang voor onmogelijk werd gehouden is Nike nu dan eindelijk gelukt. Een hardloopschoen met een airbag zool die voor honderd procent uit lucht bestaat. Maar wat betekent dat voor de hardloper en wat is er nou zo bijzonder aan al die lucht?

Zo licht als lucht.

Om te beginnen is de lucht geen lucht. Het is een mengsel van gassen. Deze gassen die samen met de kunstof constructie van de zool de airbag vormen, vangen de ergste klappen op van het hardlopen op een harde ondergrond. Dat vermindert het risico van letsel. Tot de lancering van de Air Max 360 bestond de zool van een Air Max nog altijd voor een deel uit schuim. Schuim verliest echter na een paar honderd kilometer lopen een deel van het dempend vermogen en gassen niet. Dat realiseerde Nike zich al in de zeventiger jaren toen zij voor het eerst experimenteerde met Nike Air Cushioning in hardloopschoenen. Er moest meer lucht in de zool. De techniek om dat te realiseren was er echter nog niet.

Een vroeg prototype.

De eerste protoypes Nike Air liepen volgens de atleten heerlijk maar vielen uit elkaar. Nike ontwikkelde nieuwe materialen en verfijnde productietechnieken die uiteindelijk in 1979 de Tailwind, de eerste schoen met Nike Air Cushioning opleverden. In '87 verscheen de AirMax met de kenmerkende smalle transparante venstertjes in de zijkant van de zool. Je kon voor het eerst de Air technologie met eigen ogen zien. Bij elk nieuw type AirMax schoen verschenen er weer extra venstertjes in de zool. Beetje bij beetje maakte schuim plaats voor lucht. Met de Max 97 stuitte Nike echter op een bottleneck. Dat laatste beetje schuim wilde maar niet verdwijnen.

Alles maar dan ook alles wordt bij Nike getest.

Om de airbags te produceren maakte Nike gebruik van blaasgiettechnologie, een methode waarmee je lucht in een blaas perst. Dat beperkte Nike tot ronde of buisvormen die niet perfect aansloten op de bovenschoen met een andere vorm. Schuim ving de 'gaten' op in het airbagontwerp. Nike stapte voor de AirMax 360 over op thermoforming. Deze techniek maakt allerlei geometrische vormen mogelijk. Nike kon nu de airbag geheel naar wens vormen zonder te compenseren met schuim. Na zes jaar onderzoek is de AirMax 360 het resultaat.

Wat rest Nike? Waar ligt de toekomst van sporttechnologie en schoenen in het bijzonder? Slimme schoenen zoals de Adidas 1? Lees er meer over in Bright 06 die donderdag 8 december verschijnt.