Brights Duurtest Elektrisch Rijden: week 3

Woon-werkverkeer, op-en-neer naar de bouwmarkt. Een doorsnee weekje met de Nissan Leaf.

De kachel van mijn Leaf kon niet gerepareerd worden omdat ik een pre-productiemodel had. Daarom heb ik nu een spiksplinternieuwe voor de deur. Ook blauw. Jammer. Zonder zonnepaneeltje. Dubbel jammer. Met een paar enorme stickers op de deuren. Triple jammer. Maar een gegeven elektrische auto mag je niet in de bek kijken. Dus ik rij voorlopig maar even met een billboard rond: 'Car of the Year! 100% elektrisch'. Dat werk.

Na het gesprek met Wolfgang Warnecke van Shell ben ik anders naar de Leaf gaan kijken. Ik wist wel dat de huidige generatie elektrische auto's geen oplossing zijn voor ons mobiliteitsprobleem, maar dat ze dat op termijn zullen worden, daar was ik ook niet zo zeker van. Na deze week word ik dat steeds meer. Feitelijk is er maar één probleem met de Leaf: het bereik. Als je dat probleem oplost, heb je een auto die superieur is aan alles op de weg. Het koppel, de stilte, het comfort. Dat valt zelfs mijn schoonfamilie op.

Ik stap zelf ook met plezier in de Leaf. Je zit relatief rechtop, waar ik niet zo van houd. Aan de andere kant zijn de stoelen wel comfortabel. De stoelverstelling gaat dan weer niet elektrisch, maar 100% handmatig. Kan ik mee leven. Alhoewel de elektrisch verstelbare stoelen met geheugenfunctie in de Range Rover Evoque van laatst wel prettig zijn als je de auto met iemand deelt. De keuze zal wel aan kosten- en gewichtsbesparing te wijten zijn.

Een comfortfeature die wel aanwezig is: keyless entry. Op een slimme manier ook. Hou de sleutels in je jaszak en met een klein knopje op de deurgreep zet je de auto van of op slot. Ook in de auto kun je de sleutel in je jaszak laten liggen. Druk op de startknop en je kunt gaan. Zet je de auto in z'n achteruit dan hoor je zo'n vrachtwagen biep-biep en kun je achteruit kijken middels een camera. Dat is zo'n enorm groothoek beeld dat je al een aardige schade veroorzaakt kan hebben voordat je daadwerkelijk ziet ergens tegenaan gereden te zijn.

Sturen gaat licht en soepel. Het lage zwaartepunt van de auto zorgt voor aangenaam bochtengedrag. En mocht je niet op je bereik hoeven te letten, dan kun je sportief rijden in de Leaf.

Over het algemeen is er voldoende ruimte in de Leaf. Vergelijkbaar met een Golf. Maar waar Nissan dacht dat je minder ruimte nodig had, hebben ze wat afgesnoept om er nog wat accu's in te stouwen. De passagiersstoel bijvoorbeeld staat op een flinke verhoging en achter de achterbank zit ook een flinke dwarsbalk. Die is net zo hoog als de achterbank wanneer die plat ligt. Het zou dan ook logischer zijn om de kofferruimte in twee niveaus te verdelen, zeker omdat je altijd twee stekkers achterin hebt liggen.

Ik kan objectief vaststellen dat de materialen voor een 1-persoons bed van 90 x 200 in de Leaf passen.

In alle opzichten is de Nissan Leaf dan ook een geslaagde auto en hoe langer ik erin rijd, hoe meer benzine aangedreven auto's een uitstervend ras lijken. Voorlopig nog niet, laat dat helder zijn. We zullen volgens een Nissan-insider waarschijnlijk in de komende 5 jaar accu's gaan zien die de helft lichter en de helft goedkoper zijn. Dat maakt de weg klaar voor 'purpose built' tweede auto's van rond de 15.000 euro. Dan wordt elektrisch rijden ook voor niet lease-rijders interessant.

Zie alle artikelen uit de reeks Brights Duurtest Elektrisch Rijden.