De loglawine

Broken Shelves werd de afgelopen tijd veelvuldig gelinked op diverse designlogs. Florine vroeg zich af wat de impact van zo'n loglawine is op de persoon achter de pagina.

Op het eerste gezicht leek het het zoveelste boekenkastexperiment waarvan ik er al teveel had gezien. Toch intrigeert het ontwerp. De georganiseerde chaos is een feest van herkenning en de gebroken planken laten open en bloot zien wat BILLY al jaren probeert te verbergen. En dan dat zitje! Voer voor de designweblogs.

De Duitse ontwerpster Mareike Gast is tevens de ontwerpster van de veelgelinkte Refugee Radio. Net afgestudeerd aan de Design Academy in Eindhoven (afdeling Man & Living) en amper bijgekomen van haar eindexamententoonstelling belde ik met haar in Berlijn.

Vertel, hoe kom je aan zoveel aandacht op het internet?

Het begon allemaal in september met het posten van de radio en de boekenkast op Designspotter, een website waar ontwerpers een beeld plus korte beschrijving van hun ontwerp kunnen uploaden. Iemand wees me op die mogelijkheid want tot voor kort was ik mij totaal niet bewust van de hele blogcultuur op het internet. Vanaf dat moment ontstond er een sneeuwbaleffect. In no time werd het opgepikt door weblogs als Boing Boing en Moco Loco. De enige weblog die ik zelf had benaderd was We Make Money Not Art voor de radio.

Op hoeveel websites stond je gelinked?

Ik denk meer dan honderd. Bij de meesten een foto met korte omschrijving of alleen een link. Een klein aantal had zich echt verdiept in de materie en wist mijn ontwerpen op waarde te schatten. Leuk zijn de reacties. Op Treehugger ontstond er een discussie over de radio. Sommigen vonden de technologie en het idee niet nieuw. Dat klopt. Anderen verdedigden mij juist en begrepen dat ik bestaande technologie in een nieuw jasje had gegoten waardoor het een nieuwe toepassing kreeg.

Geen zin om je ermee te bemoeien?

Nee, totaal niet. Over de boekenkast schreven sommigen dat ze het onbruikbaar vonden of zelfs slecht. Of ze dachten dat de compositie van de kast ging over verschillende boekafmetingen. Dat vind ik juist goed. Ook dat zijn de mensen voor wie ik het maak. In de winkel kan ik er ook niet naast staan om uit te leggen hoe het ontwerp werkt. Het moet voor zich spreken. Je begrijpt het, of je begrijpt het niet.

Wat was het effect van al die aandacht?

Na de posting op Boing Boing had ik op één dag 15.000 bezoekers, goed voor 68.000 pageviews. Daarnaast zo’n 70 e-mails. De meesten vroegen waar ze de kast konden bestellen. Jammer, want er is alleen maar een prototype van. Verassend was een e-mail van een Amerikaan, die vroeg hoe hij de Refugee Radio kon bestellen uit voorzorg op een eventuele overstroming in zijn gebied. Maar ook de radio is nog niet in productie.

Nog interessante aanbiedingen gehad?

Om heel eerlijk te zijn: nee. Zowel de aandacht op internet als op de tentoonstelling hebben niks concreets opgeleverd. Dat is wel een beetje een teleurstelling. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben dolblij met de interesse voor mijn ontwerpen, want dat is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Momenteel staat de kast op een tentoonstelling in Seoul en daar lopen veel meer fabrikanten rond. Dus wie weet.

En nu?

Ik hoop natuurlijk iemand te vinden die mijn kast in productie neemt, maar op dit moment leef ik van een uitkering en ben ik werkzoekend. Ik zou graag bij een buro werken waar ik wat praktijkervaring op kan doen en kan bijleren wat ik mis. Kennis over productiemethodes, 3D software en vooral veel ervaring opdoen.