Sex and the Server: Girlfriend Experience

Marie-Claire bezocht The Girlfriend Experience en probeerde de avateurs over te halen tot echte interactie.

Afgelopen vrijdag stond ik te popelen voor de deur van The Girlfriend Experience, een project van kunstenaar Martin Butler gebaseerd op virtuele werelden in spellen als Second Life. Vier acteurs, twee mannen en twee vrouwen, spelen de komende maand live voor avatar. En ze je kunt ze zelf besturen via internet. Spannend.

Alles leek erop dat het zou gaan zinderen van de erotiek die avond. Het begon al met het glas champagne en de verse oester die ik bij binnenkomst kreeg. De 'avateurs' liepen in uitdagende kleren, de vrouwen hooggehakt, een van de mannen in strak sporthemdje, heen en weer achter een dikke glazen wand. Hun decor bestond uit eenvoudige tafel, een aantal stoelen en een groot bed. Maar het enige wat de acteurs deden was een beetje dansen, aan die tafel zitten, praten en ongemakkelijk door die glazen wand staren.

Het was tijd voor actie. Ik kroop achter een van de computers die klaarstonden, maakte contact met de man met het strakke sporthemdje en gaf mijn eerste opdracht door: 'Je voelt je opeens vreselijk ziek, ga nu op bed liggen!' De acteur volgde mijn aanwijzing op en stortte zich kronkelend op bed. De hooggehakte actrice naast hem schoot direct te hulp. Hehe, dít ging tenminste ergens naartoe. 'Zoenen', gaf ik door. Maar er gebeurde niets. Oké, ademnood dan: 'Vraag om mond-op-mondbeademing!' En toen. As usual. Technische problemen. Weg contact. Daar lagen ze dan, een zalige man en een bloedmooie vrouw op een bed te wachten op aanwijzingen die niet kwamen. Het deed me denken aan dat moment waarop je helemaal klaar bent voor seks en opeens je moeder belt.

De bedenker van The Girlfriend Experience wilde experimenteren met de paradoxale wereld van avatars waarin iedereen aan de ene kant anoniem is en tegelijk extreem intiem. Maar de avatars in deze Experience waren het geen van beiden. De darkroom was er wel, alleen kon het licht er niet uit. Toch was het leuk. Ik herkende het ongemakkelijke gedrag van de acteurs: het was die onwennigheid die je ook hebt als je voor het eerst in Second Life terechtkomt. Bij mij duurde het een week voordat ik doorhad wat ik er allemaal kon. Zo bezien zou het dus best nog eens spannend kunnen worden achter die glazen wand de komende maand.