The Godfather

De duurste game aller tijden is eindelijk verschenen. Maakt The Godfather de hoge verwachtingen waar? Is het een game you can't refuse? Mark bezoekt Little Italy.

Marlon Brando heeft ingesproken voor het spel maar zijn gezondheid en daarmee zijn stemgeluid was zo zwak dat een stand-in is gebruikt.

Toen Electronic Arts eind 2004 bekend maakte een videogame te gaan maken van The Godfather, vroegen velen zich af hoe deze mafia-klassieker zich zou laten vertalen. Tuurlijk, voor de grootste gamesuitgever ter wereld zal de hoofreden om hieraan te beginnen een commerciële geweest zijn, maar in het geval van The Godfather: The Game leek het een extra riskante onderneming. Het gaat hier per slot van rekening om een videogame van één van de meest legendarische films aller tijden en de duurste gameproductie ooit, circa 25 miljoen dollar. Mocht dit project mislukken, dan zou dat EA veel gezichtsverlies (en een daling van zijn beursnotering) opleveren, zoveel was duidelijk.

MobFace. Tien variabelen voor je neus maar blond haar is er uiteraard niet bij.

Ongeveer een jaar geleden kreeg Francis Ford Coppola een preview van de game te zien. Enthousiast was hij niet. Dat zal deels te maken hebben gehad met het feit dat hij zich gepasseerd voelde. Hem is namelijk nooit iets gevraagd bij de verkoop van de licentie aan EA, maar een afkeuring van de regisseur van de film is niet iets waar je als maker van de game op zit te wachten.

Robert Duvall als consigliore Tom Hagen.

Gelukkig kreeg de game wel bijval van een aantal van de acteurs. Stemmen van een aantal van de personages zijn ingesproken door wijlen Marlon Brando (niet gebruikt), Robert Duvall en James Caan. Helaas kon EA niet tot overeenstemming met Al Pacino komen en dat lijkt ook de reden te zijn dat we Michael Corleone onherkenbaar en op de achtergrond in de game tegenkomen. Michael Corleone is nog net geen Afro-Amerikaan geworden, maar misschien was juist dat wel een slimme zet geweest om er zeker van te zijn dat ze geen rechtzaak aan hun broek zouden krijgen.

Luca Brasi geeft je les. Ik zou even opletten als ik jou was.

In de game speel je een geheel nieuw personage dat niet in de film of het boek voorkomt. Alhoewel dit personage erbij verzonnen is, is het aardig gelukt om hem in de rest van het bekende verhaal te mengen. Nadat je je personage hebt vormgegeven met de tool MobFace, begint de game met een scene waarin je ziet hoe je vader neergeknald wordt. Daarna vliegt de tijd een paar jaar vooruit, naar de bruiloft zoals we die kennen uit het begin van de film. Je moeder vraagt aan de Don of hij jou onder z'n hoede wil nemen en natuurlijk doet hij dat. Vanaf dat moment heb je Luca Brasi naast je als je beschermer en als leermeester die je de kneepjes van het vak leert.

'Hijack vehicle.' Niet het enige moment dat je aan Grand Theft Auto moet denken.

De game leunt zwaar op hét succesnummer van concurrent Rockstar Games, Grand Theft Auto. Waar de meeste klonen echter je alleen maar doen verlangen naar GTA zelf, lijkt het alsof The Godfather ermee weg komt. In The Godfather heb je dezelfde bewegingsvrijheid en kun je dezelfde rotzooi trappen als je wilt. De game is, na de trainingsmissies, non-lineair. Dat wil zoveel zeggen dat je, tot op zekere hoogte, je eigen plan kan trekken in hoe jij het wil schoppen tot de Don van New York City.

Gelukkig biedt de game meer dan een deel van het verhaal van de film. Er zijn talloze side-missions waarmee je je kan vermaken. Het is goed gelukt om een New York uit de jaren veertig neer te zetten alhoewel je wel vaak dezelfde winkels ziet in verschillende delen van de stad en ook qua auto's is de variatie beperkt. Toch komt de sfeer authentiek over. De muziek is de overbekende soundtrack uit de film en die verveelt gelukkig niet zo snel.

Home sweet home.

Een vernieuwende game is The Godfather niet. Grafisch en qua gameplay is er weinig wereldschokkends te ontdekken, maar misschien is dat in dit geval nog niet zo slecht. Het spel draait prima op 'oude' consoles als de Xbox en Playstation 2, en ook op een wat gedateerde pc. (Een versie voor de PSP is nog onderweg.) Je hoeft dus niet meteen de nieuwste hardware in huis te halen om toch van deze game te kunnen genieten en dat is ook wel eens prettig. Geen klassieker dus zoals de film, maar EA heeft z'n werk goed gedaan. The Godfather is een van de weinige 'filmvergamingen' die niet zuigt.