The Making of Slurpr

De Slurpr staat volop in de belangstelling van Nu.nl tot Engadget. Mark legt uit hoe je de superwifi-antenne maakt. Nu nog je buren te vriend houden.

Dit is 'm dan, de Slurpr

Het begon allemaal met het idee van Boris. Het gebeurde hem maar al te vaak dat hij in z'n eigen huis een sterker signaal van de buren ontving. Dat leidt er uiteindelijk toe dat hij z'n eigen router maar uitzet en dankbaar van de min of meer vrij aangeboden signalen gebruik maakt. Nu wisselen die netwerken wel eens, zodat de ene keer een bepaald netwerk weer sterker dan de ander. Zou het niet mooi zijn als een kastje de beschikbare netwerken klaarzet voor gebruik en als we dan toch bezig zijn, alle beschikbare netwerken bundelt tot één super-internetverbinding? Let wel, zonder een eigen internetverbinding alhoewel het misschien wel netjes is om die mee te delen.

Dat was het idee, rest nog de uitvoering. Aangezien ik wel vaker dingen maak, wees Boris me zelf ook nog eens op z'n probleemstelling. Na het een paar keer doorgedacht te hebben, werd ik enthousiast. Tijdens een gezamenlijk etentje kwam de naam ook op tafel: Slurpr. Het werd tijd om te gaan bouwen.

Werk in uitvoering

Wat me wel vaker gebeurt met het uitvoeren van onontgonnen ideëen, is dat het eenmaal achter Google niet meer zo simpel lijkt, en dat de informatiegaring stroef verloopt. Nadat ik in eerste instantie bot ving met het in één kastje krijgen van zoveel losse draadloze netwerkkaarten, begon plan B zich af te tekenen. Plan B was om een mini-pc-tje in een kastje te bouwen met in ieder geval een usb-aansluiting en dan alle netwerkkaarten op die manier aan te sluiten. Dit had beslist niet mijn voorkeur en de blijdschap was dan ook groot toen ik de hardware van de firma Routerboard tegenkwam. Die firma maakt wat ze zeggen en dat zijn, simpel gezegd, moederbordjes voor routers. De markt daarvoor is niet bepaald voor consumenten, maar dat maakt niet uit. Het is mooi spul en ik kon terug naar plan A.

De spulletjes van Routerboard, in Nederland te verkrijgen bij Diswire

Rest nog ander probleem. Aan mijn keukentafel in Groningen ontvang ik geen zes draadloze netwerken, sterker nog, ik ontvang alleen die van mezelf en in mijn geval maken mijn buren daar dankbaar gebruik van. Dat heb ik uiteindelijk opgelost door zelf maar zes routers van verschillend allooi te gaan halen, om in ieder geval Boris' omgeving na te bootsen. Nu nog een poster van Amsterdam aan m'n muur en ik heb helemaal geen reden meer om te verhuizen!

Vreemd genoeg werd ik wel blij van de opmerking van de Nederlandse firma die dit verkoopt toen ik mijn spullen bestelde. Ze vroegen zich vertwijfeld af of ik alle bestelde spullen in één apparaat wilde bouwen. Daardoor wist ik dat ik me op een weg begaf die nog niet velen voor mij hadden betreden. Het zou toch een beetje jammer zijn om een wiel opnieuw uit te vinden.

Six-packje routers, oftewel, Amsterdam-Centrum in Groningen, euhm, qua aantal draadloze netwerken dan.

Qua software draait de Slurpr een versie van Debian Linux met daarbovenop de software om de kanalen te bundelen. Aangezien de crux 'm zit in de mogelijkheden die het apparaat gaat ondersteunen, is het wereldkundig maken van de Slurpr tevens de mogelijkheid om te toetsen waar de grens ligt bij dit apparaat, zodat dat meegenomen kan worden in het proces van het verder verfijnen ervan. De grens ligt duidelijk op het ethische en niet op het technologisch vlak.

Dat het allemaal past!

De aandacht die de Slurpr in een kleine dag online heeft weten te halen (o.a. Engadget, Gizmodo, Wired, maar ook Nu.nl, Webwereld en Tweakers) is misschien wel net zo grenzeloos als het apparaat zelf. Boris en ik genieten er met volle teugen van.

Komende vrijdag is de Slurpr te bewonderen op The Next Web, alhoewel ik niet weet of ik vrienden ga maken als ik het apparaat ook daadwerkelijk aanzet.