Van negeren tot bekritiseren

ligt het aan mij of kun je alleen nog maar anoniem reageren? 1 april?

Het fenomeen Twitter blijft nog steeds een zelfverheerlijking.

Dit zou een uniek medium zijn om iemand in de zorg intensief te observeren. Zo wordt rapporteren een feest en kan familie en voogd makkelijk de status van de client volgen.

Zolang dat nog niet gebeurd dan blijf Twitter een zelfbevlekking met 'alleen maar positieve dingen over jezelf schrijven'.

Grappig dit schema herken ik ook bij de muziek die ik luister vs. de muziek die vooral op radio stations gedraait wordt.

Wat ik interessant vind, is dat fanatieke gebruikers van Twitter hun medium zo ontzettend 'verdedigen'. Ik bedoel: je kunt kritiek ook over je heen laten gaan. Het doet haast denken aan de 'verdediginshouding' waarin sommige moslims schieten, als ze kritiek op hun religie horen.

Ik ben er zelf 'een van de media', en gebruik Twitter vanaf het prille begin. Ik ben geen fanatieke gebruiker, plaats slechts heel af en toe een berichtje. Mij heeft Twitter niet gegrepen; hoewel ik wel eens een 'chatavondje' heb meegemaakt op Twitter.

Wel merk ik dat ik als journalist twee behoeften voel: enerzijds de soms overdreven kritische houding van sommige mede-media over Twitter wat bijsturen. Maar anderzijds staat het Twitter-fanatisme van sommige gebruikers me tegen: Twitter is GEEN revolutie, Twitter verandert de wereld niet, en status-updates op Facebook of WWW-'tjes op Hyves hebben een grotere maatschappelijke impact (want worden door heel veel Nederlanders gebruikt).

"Wat ik interessant vind, is dat fanatieke gebruikers van Twitter hun medium zo ontzettend 'verdedigen'"

Wat ik dan weer interessant vind, is dat jij als journalist kennelijk onderzoek hebt gedaan naar een representatieve groep twitteraars, en hier verder natuurlijk helemaal niet generaliseert. Toch?

Wat men vaak nog niet schijnt te snappen is dat de 2 groepen (critici en enthousiastelingen) elkaar nodig hebben. De enthousiastelingen vormen de aanzet tot populariteit, De critici zorgen voor de nodige aanpassingen aan het medium, zodat de groep enthousiastelingen groeit (of, om het mooi te zeggen, authenticiteit bereikt.)

Natuurlijk moet je oppassen dat je geen second-life verschijnselen krijgt, maar er zit wel degelijk verschil tussen het ene nieuwe medium en het andere.

Daar waar een virtuele wereld met pratende konijnen nu niet echt voortkomt uit een prangende behoefte, zo komt Twitter dat wel. En dat is naar mijn idee niet de behoefte om positieve dingen over jezelf te schrijven, zoals eerder werd geopperd. Integendeel. Voor mij is het een instrument om te participeren in discussies, om snel kennis uit de 'crowd' te verzamelen, en om andere mensen te helpen aan informatie. Is dat dan erg? Ik denk het niet.

Bij de introductie van nieuwe media is het van belang niet te snel te oordelen, en het medium in ieder geval eerst zelf te hebben gebruikt zoals het bedoeld is.

En om het oordeel van de gevestigde media moet u gewoon heel hard lachen: kranten, radio en televisie lopen nu eenmaal standaard een maand of 3 achter.

Ligt het nou aan mij of heb je ook een 'twitter taal' cursus nodig om de twitter berichten te ontcijferen. Veel afkortingen en jargon. Dit komt de leesbaarheid niet echt ten goede. Of ben ik de enige die dat opvalt?