Duurtest Smart ForTwo deel 3: liefde en haat

De Smart ForTwo is een unieke auto. Als gevolg is het lastig om hem te vergelijken met de concurrentie. Is het een overdekte extra brede motorfiets of een kleine auto die de achterbank ontbeert? Gelukkig hebben we nog een week om met conclusies te komen. Voor nu geven we je graag de hoogte- en dieptepunten van het leven met de Smart ForTwo

Huilen
1. De besturing van de Smart ForTwo is vaag. Jammer voor zijn kort karretje, want het had de ultieme kartervaring kunnen zijn.
2. De stembesturing verstaat me niet. Misschien komt dat door mijn zware Groningse accent. Nadat ik vier keer Broerplein had gezegd, gaf de stembesturing het zelf op. Loser!
3. Trrrrrrrrrrillen op je stoel. Als de motor nog een beetje koud is en je staat bij het stoplicht, krijg je een subtiele massage van je stoel. Ik weet nog niet of het een feature of een gebrek is.

Lachen
1. Een 180 graden op straat doen. Het blijft eindeloos leuk om van de ene kant van de straat met één flinke stuurbeweging 180 graden de andere kant op te gaan.

2. Het motortje kan zo enthousiast klinken. Het mag dan een driecilinder zijn. Hij ronkt bij lage snelheden alsof hij op een circuit zit.
3. Last, but not least: het uiterlijk. Sinds de Hyundai Veloster Turbo heb ik niet in een origineler vormgegeven auto gezeten. Met name het interieur is ruim, speels en verfrissend.

Lees ook deel 1 en deel 2 van deze duurtest.

Of kijk in het duurtest-archief voor meer uitgebreide auto-tests.