Duurtest Citroën Cactus deel 2: de designgoeroe's

Iedereen wil heel graag zijn mening kwijt over de

die wij in de

hebben. Typisch is dat. Mensen die niet de minste interesse in auto's hebben, verwachten dat ik nu plots behoefte heb aan hun zwak gefundeerde designkritiek. Op de één of andere manier lokt deze auto reacties uit bij een breed publiek. Laat ik voorop stellen dat ik nog geen enkel inhoudelijk argument heb gehoord waarom deze auto mooi of lelijk zou zijn. Ik word slechts geconfronteerd met conclusies.

Statistische designkritiek
Wil ik wijzer worden uit de opmerkingen, dan zou ik een simpele statistische analyse kunnen maken, waarvan ik nu de uitslag al wel kan voorspellen. Kamp "haters" wordt gevormd door de mensen die graag niet te veel uit de band springen, die vinden dat een "BMW een echte auto is", "dat je gewoon moet doen, dan doe je al gek genoeg". Het kamp "geinig karretje" bestaat uit meer abonnees van Elle Decoration en komt iets vaker bij de groene winkel. De kans dat ze eerder een Citroën reden is ook groter. Technische kennis van auto's in de meeste gevallen lager.

Dat is allemaal niet zo interessant zul je denken. Maar wat ik zeg dat beide kampen niet van zich laten spreken als ik met een Volkswagen Golf aankom. De Citroën dwingt met het opmerkelijke ontwerp tot een uitspraak. Hoe kan dat?

Good is what we all agree on.
Designer Bruce Mau heeft een prachtig manifest op internet staan. Daarin staat onder andere deze voltreffer:

Forget about good. Good is a known quantity. Good is what we all agree on. Growth is not necessarily good. Growth is an exploration of unlit recesses that may or may not yield to our research. As long as you stick to good you’ll never have real growth.

De Cactus roept zoveel reacties op omdat hij nergens op lijkt. Letterlijk. Hij staat hoog op z'n poten, maar probeert geen stoere offroader te zijn. De deuren zijn onderbroken met rubber bubbels. De koplampen zijn gesplitst in twee losse delen, waardoor we niet meer weten wat de "ogen" zijn. Wij hebben geen idee of dat goed is of niet, want daar hebben we het nog niet eerder over gehad. Lichtmetalen velgen vinden we allemaal goed, daar zijn we het over eens geworden. Een deurkruk die lijkt op een kofferhendel, daar moeten we eerst over nadenken.

Of je de auto "mooi" vindt of niet, zegt dus meer over jouw wens om al dan niet visueel uitgedaagd te worden, dan over het ontwerp van de auto.

Praktisch design
Tot nog toe hebben we het alleen over de esthetische kanten van het ontwerp. Design heeft ook grote impact op de gebruiksvriendelijkheid. De airbumps zijn niet bedacht om zoveel mogelijk commotie te genereren, maar om deuken in het plaatwerk van parkeerongelukjes te reduceren. Wie de voordeur openzwaait zonder te kijken, kan er vrij zeker van zijn dat hij geen deuk in een auto slaat vanwege de rubberen airbumps (opvallend dat Citroën hier geen Franse term voor verzonnen heeft).

Maar bij een testje op de parkeerplaats kwam ik er achter dat je ook rondom de auto met een winkelkarretje geen deuk of kras in de auto kan rijden. De ongeverfde delen van de bumpers steken namelijk ook gunstig uit. Zonder dat de Cactus er uitziet als een botsautootje is er dus gedacht aan kleine praktische problemen van autogebruik.

Het interieur is frivool, maar de meeste nieuwigheden hebben ook praktisch nut. De deurgrepen voelen prettiger aan dan een stuk plastic. Het vakje op het dashboard (waardoor de airbag verhuisd moest naar de bovenkant van de ruit) is ruim en makkelijk toegankelijk.

Je kunt wel raden in welk kamp ik inmiddels terecht gekomen ben.

Lees ook:

Deel 1 van de test met de Citroën Cactus

En check ons grote duurtest-archief.