Duurtest Peugeot 308 SW deel 3: de onzichtbare auto
Week drie met de Peugeot 308 stationwagon. Hij brengt me overal heen en toch is het of hij er niet bij was.
Ik weet niet of het de witte kleur is, het sobere en eenvoudige interieur of het gebrek aan irritante eigenschappen, maar de 308 SW heeft zich in mijn dagelijks leven genesteld alsof hij er niet is. Dat klinkt vaag. Dat begrijp ik. Ik ga een poging doen het uit te leggen.
Ik stel me voor dat als je een chauffeur hebt, je geen ellenlange gesprekken met die persoon voert. Dat hij je overal naar toe brengt zonder je aan de kop te zeuren over de shopping sprees van zijn zijn vrouw of hoe lekker zijn nieuwe Ecco's zitten. Dat hij alles van je meekrijgt, maar daar niets mee doet. Dat hij er altijd voor je is en op een gekke manier ook eigenlijk niet bestaat.
Een goede chauffeur trekt niet teveel aandacht.
Zo'n relatie heb ik inmiddels met de 308 SW. En gek genoeg bevalt dat wel. De trouwe Peugeot slikt alle bagage die ik zijn kant op gooi. Brengt me zuinig en comfortabel naar mijn bestemming. Bovendien stap ik uitgerust uit. Niemand kijkt met jaloezie mijn auto na, niemand roept als ik uitstap: "gave bak". Ik denk dat deze witte station de meest anonieme auto is die op dit moment te koop is.
Zie die auto eens opgaan in zijn omgeving.
Ik wil de compacte Fransman dan ook gebrek aan karakter kwalijk nemen, maar dat is het niet. Het is gewoon geen vlotte babbelaar. Maar een auto die je langzamerhand als verlenging van jezelf gaat zien. Die net als de boodschappentas die je al 12 jaar ongemerkt gebruikt simpelweg zijn werk doet en daarna weer zonder morren aan de haak in de kast hangt. In een tijd waarin alles design moet zijn, personality moet hebben of toch in ieder geval bijdragen aan je personal brand is de 308 een verademing.
Check ook het duurtest-archief