Duurtest Honda CR-V: Waar is de liefde? (3)

De Honda CR-V en ik zitten een beetje in een relatiecrisis. Aanvankelijk was het niets dan genieten in de kolossale Japanner. De auto voelt van binnen ontzettend ruim. Niet zoals een Q7, waarin je het gevoel krijgt een schoolbus te besturen, maar als een Italiaanse taxi met een hele kleine chauffeur voor je. Het licht door het glazen dak en het cremekleurige leren interieur dragen bij aan dat gevoel van ruimte en luxe. Alle electronica werkt zoals je dat verwacht van een Japanner; simpel en altijd. De keyless entry en automaat zorgen ervoor dat je alleen zelf je gordel nog om moet doen voordat je wegrijdt. Het klinkt als de ideale relatie.

Maar hoe hard ik ook mijn best doe: ik kan er niet over uit dat deze auto 60.000 euro kost. Helemaal kaal de helft, maar dan nog. Met een beetje opties zit je dik over de 40K.

Mocht je een grote letter W op de kop willen vervoeren in je CR-V: het past! Wederom moet je de ogen even samenknijpen om te doen alsof dit de 'Black Edition' is.

5x in de week uit eten
Het voelt alsof ik een vriendin heb die niet de knapste van de klas is, maar wel stijlvol, vriendelijk en zelfverzekerd. Alleen wil ze 5 keer in de week uit eten. Want niet alleen de aanschafprijs van de CR-V is hoog. Onze 2.2 liter diesel, lust ook wel een slokje. De 1 op 15 uit de fabrieksopgave is niet te halen, tenzij je een testcircuit hebt waar je rondjes kunt rijden met 65 kilometer per uur op de cruise control.

Toch wil ik het niet uitmaken. Er is iets ontwapenends aan een auto van dit bedrag zonder een duur Duits embleem op de neus. Er is iets bevredigends aan een wagen waar je verder bijna niemand in ziet rijden. Maar bovenal: als het om de binnenkant gaat, dan is de CR-V zijn aanschafprijs waard.

Honda CR-V deel 2:Karma en comfort

Honda CR-V deel 1: the 'not-so-black-edition'

In de zoektocht naar de 'Brightste familieauto' testten we eerder:

Mazda 6
Fiat 500S Cabrio
Renault Grand Scenic
Octavia Combi
Ford Kuga