Duurtest: Renault Grand Scenic (week 2)

De Grand Scenic en ik kunnen al aardig met elkaar overweg. Hij vertrouwt me dusdanig dat de deur van het slot gaat met de sleutel nog in de zak en ik kan het aan de grote Renault over laten om vanzelf af te sluiten als ik wegloop. Keyless entry mag dan de meest overbodige functie zijn in de perceptie van veel mensen, ik voel me er vreselijk 21e eeuws door.

Maar het is niet allemaal pais en vree. Want ik en Franse auto's, dat wringt nogal eens. Je zou er een boek over kunnen schrijven. (Note to self: misschien moet ik eens een boek schrijven over mijn onstuimige relatie met Franse auto's). Het belangrijkste pijnpunt is iets dat letterlijk wringt. Mijn schoen. Die klemt tussen het tapijt en het rempedaal als ik het gas probeer te bedienen. Niet met klompen aan overigens, maar met een paar kekke Air Jordans in maatje 45. Nu begrijp ik dat er in Frankrijk slechts drie mensen zijn met een schoenmaat boven de 43, maar deze auto is ook in Nederland te koop. Ik voel steeds mijn schoenzool langs de kunststof arm van het rempedaal gaan. Eén schoenmaatje groter en ik zou bij elke keer gasgeven de rem meenemen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Daarnaast hing er gisteren een afdekplaatje los aan de deur. Even weer aandrukken in de dubbelzijdige tape loste het probleem op, maar echt degelijk voelde het niet.

Hoeveel je daar een probleem van maakt ligt natuurlijk vooral bij jezelf, maar ik ben dermate controlfreakerig dat ik nog net niet bij de bouwmarkt stond voor heavy duty dubbelzijdige tape.

Rijden met de Grand Scenic is net zo feestelijk als dat ik me voorstelde toen ik in 1985 de folder van de Espace in handen had. Een huiskamer op wielen.

Dat betekent overigens dat je iets meer op moet letten als er een zijwind van 120 kilometer per uur langskomt. Niets om je druk over te maken als je twee handen aan het stuur hebt. Zoonlief kiest bij het instappen uit een van de zes beschikbare zitplekken en legt zijn speelgoed op het uitklaptafeltje. Zijn jas hangt hij aan het haakje. Hij zit nog net niet op de grond te spelen.

Ondertussen kijk ik vanuit een bijzonder onsportief hoge zithouding neer op het verkeer. Een enorm kalmerend effect heeft dat. De neiging om mensen in te halen als ze twee kilometer per uur te langzaam rijden is volstrekt verdwenen. Met de 110pk diesel is dat overigens ook wel een klein beetje werk. Feitelijk is de combinatie van deze motor met deze auto dan ook ideaal. Het enige dat ik niet vind passen bij het karakter van de Grand Scenic is de versnellingsbak. De pook steekt uit de middenconsole om je eraan te herinneren dat je toch echt in een auto zit. Een automaat zou veel beter samengaan met een auto die alles voor je doet.

Als we volgende week niet van de weg geblazen zijn, deel 3 in de duurtest van de Renault Grand Scenic.