Per ongeluk prachtig
Deze werkplekken van wetenschappers zijn ook zonder te weten wat zich hier afspeelt ontzettend interessant: om naar te kijken.
Je leest hier regelmatig over nieuwe uitvindingen of innovatief onderzoek van wetenschappers. Behalve een stereotiep idee van een laboratorium weten we weinig van hun werkplekken. De Britse fotograaf Alastair Philip Wiper wil daar verandering in brengen. In zijn werk staat de grootheid van het menselijk vernuft centraal en viert hij de industrie en wetenschap.
Het project SOLAR/ ANECHOIC buigt zich over de onbedoelde schoonheid van wetenschaps- en onderzoeksfaciliteiten, met de anechoïsche kamers (of dode kamers) van de Technical Universiteit van Denemarken en ’s werelds grootste zonneovens van Four Solaire in de Franse Pyreneeën als hoogtepunten.
Deze ruimtes zijn ontworpen op functionaliteit en overschrijden de grenzen van hitte, radio- en geluidsgolven waarmee ze bijdragen aan de vooruitgang op aarde én in de ruimte, maar ook om hun visuele impact mogen ze er zijn. Zonder dat we precies hoeven te weten wat zich hier afspeelt, wil Wiper ons stil laten staan bij deze meesterwerken.
De anechoïsche kamer is een ruimte die alle radio- en geluidsgolven absorbeert met stekels van koolstofdioxide en waar onder andere de European Space Agency antennes voor satellieten test. De voorheen zwarte stekels zijn nu gedeeltelijk blauw om de ruimte aangenamer te maken voor hen die er werken.
De zonneovens zijn enorme bouwwerken waarbij spiegels het zonlicht reflecteren om het te concentreren op een klein punt waarop extreem hoge temperaturen ontstaan. NASA, ESA, wetenschappers en technologiebedrijven onderzoeken hier de effecten van temperaturen tot 3500 °C op materialen voor kernreactoren en ruimtevaartuigen. Doordat het landschap in de enorme spiegelende panelen wordt gereflecteerd, zijn de sculpturen bijna kunstwerken.
