Duurtest: Audi A3 (week 3)

Na drie weken in een duurtest gebeurt er altijd iets bijzonders. Soms begin ik auto's eindelijk te waarderen. Soms is er naast aantrekkingskracht opeens een houden van én heel soms probeer ik wat te redderen in een relatie die niet gaat werken.

Als je de keuze voor een Audi A3 zou moeten vergelijken met de keuze voor een partner, wat heb je dan aan de arm? Ze is wat jonger dan gemiddeld, maar niet jeugdig van uiterlijk. Ze komt uit een beschaafd gezin waarin alle dochters een beetje op elkaar lijken. A6 heeft alleen een wat fors gezicht en een dikke reet. Stuk voor stuk zijn ze hoogopgeleid. Ze is mooi om te zien, maar geen headturner.

Hoe poëtisch ik het ook wil verpakken, de feitelijke benadering blijft op alle vlakken gelden. Een Audi A3 is een chique Volkswagen Golf. Dat kun je lezen hoe je wilt. Als in het is een Golf met een Audi prijskaartje. Of het is een Golf maar met Audi afwerking en ontwerp. Zoals de Golf een neutrale auto is - hij zegt niets over je intellect of inkomen - zo is de A3 dat binnen het wagenpark van Audi. Een A1 heeft Mini appeal en zegt: "Ik rijd niet klein omdat ik iets groters niet kan betalen, dit is gewoon een leuke auto." Een A4 is de anonieme/stealth/default-Audi. Hoe vaker ik in de A3 stap, des te meer besef ik me dat deze auto ook iets neutraals heeft. En daardoor ook sympathieker is dan de grotere modellen van de Duitse automaker.

Als ik door mijn woonplaats rij en iemand groet van achter het stuur, is dat heel anders dan wanneer je dat doet vanuit een A6 Avant. Je zegt "moi" (Gronings voor hoi) en niet "moi, zie je mijn dikke wagen?"