Meubelbeurs Milaan: Conclusie, hoe staat Dutch Design er voor?
De Salone in Milaan is ieder jaar het ijkpunt voor ontwerp. Hoe verhouden de Nederlanders zich met de rest van de wereld?
De stoelen van UN Studio, de rijen sculptuurtjes van Studio Job, de huishoudelijke objecten van het Piet Zwart Instituut, de schietstoel van OMA, ze werden allemaal breed uitgemeten in de internationale designpers. Het in Canada toonaangevende Azure magazine noemt twee Nederlandse projecten als een van de vijf must-sees in Milaan. Daarvan tellen we er eentje voor spek en bonen, want Brugge ligt helaas niet in Nederland en dus is When Objects Work geen Nederlandse producent.
De beroemde MOST gallery uit New York doet het met Sander Mulder. De machine die ter plekke meubels maakt van Thomas Vailly en Itay Ohaly werd door de curator van het Victoria & Albert Museum gekozen als winnaar van de Frame Moooi Award. Het lijkt erop dat Dutch Design nog altijd bij de top is.
Of is er wat anders aan de hand? Designers en journalisten twijfelen of Milaan nog wel de toon zet. Was dit een minder creatief jaar, komt het door de crisis, of zijn er soms andere evenementen aan het firmament met meer invloed? De hoofdredacteur van Dezeen.com schreef een kritisch stuk waarin hij Interieur in Kortrijk belangrijker maakt. In de New York Times noemt Julie Lasky het London Design Festival als belangrijkste design event. De nieuwe vraag is dus: hoe verhoudt de Dutch Design Week in Eindhoven zich tot deze evenementen? Mischien blijft de omvang en de koppeling met een commerciële beurs achter, maar ik geloof dat de DDW de meeste vernieuwing toont.