Duurtest: Renault Clio (slot)

Voor wie de memo gemist heeft: ik ben hopeloos bevooroordeeld als het om auto's gaat. Dat is grotendeels geïnformeerde bevooroordeling (tevredenheidscijfers bijvoorbeeld), maar desalniettemin heeft dat effect. Ik reed ooit een Fiat. Zette het leeslampje aan, ging het leeslampje achterin ook aan. Maar toen ik hem weer uitzette, ging het leeslampje achterin niet uit. 'Typisch', dacht ik. Was hetzelfde in een Toyota gebeurd, dan had ik gedacht: 'wonderlijk, dat moeten ze even resetten.'

De overwegend positieve ervaring met de Peugeot RCZ heeft mijn beeld van Franse auto's een klein beetje verbetert. Toch wacht ik tot er iets stuk gaat. De Clio was echter zonder problemen. De achteruit was soms wat lastig te vinden en de bediening van de radio achter het stuur is niet zo ergonomisch. Maar dat zijn dan ook echt de enige minpunten die ik vinden kon.

Het 1.5 dieseltje was niet extreem zuinig, maar een fijn compromis tussen prestaties en verbruik. Het grote touchscreen op de middenconsole (een samenwerking met LG) werkte uitstekend. Navigatie, iPod-bediening, handsfree telefoneren. In een auto van nog geen 20k euro.

Zelfs het uiterlijk begon te wennen. De auto die intern snel 'de sportschoen' genoemd werd vanwege de in het oog springende rode accenten wende sneller dan gedacht. Sterker nog: van voren en schuin van voren vind ik het een knap autootje. Het zijaanzicht blijft een compromis tussen de sportieve bedoeling en het praktische nut. De velgen zijn mij trouwens ook wat te plat. Behalve wieldoppen is dit het enige model dat je kiezen kunt. Wel in verschillende kleuren, maar daar wordt het niet veel beter van.

Green credits
Lichte teleurstelling op dit vlak. 3,2 liter per 100 kilometer is het streven en het normverbruik. Ik kwam met de beste wil van de wereld en het lafste rechtervoetje niet verder dan 4 liter per 100 kilometer. Vooral gevoelsmatig is dat een vervelend verschil. Ik wil dichter bij de 1 op 30 zitten. Wellicht dat de Clio zuiniger wordt na de nodige kilometers.

Schoolreüniescore
Vreemd genog zou ik er geen problemen mee hebben met een matgrijze Hyundai Veloster Turbo bij de Jan van Nassauschool aan te komen. Maar een witte Clio met rode details? Als ik zelf de kleur had mogen kiezen, was ik voor een zwarte gegaan met wat subtielere detaillering. De keuze in kleuren is vreemd genoeg verre van overweldigend. Maar iets subtielers is te vinden.

Sex appeal
Daarmee komen we bij sex appeal. Man, wat had ik een sjans in deze auto. Met name met 16 jarigen moet ik daarbij zeggen. De Clio heeft dus een jeugdige uitstraling. Dat heeft altijd een positief effect op de verkoop aan ouderen. Die hopen immers jong over te komen, terwijl jongeren zelf daar geen moeite voor hoeven te doen. Wie serieus een date naar huis wil brengen in de Clio zou ik afraden voor het rode plastic stuur te gaan. Wie neemt een man of vrouw serieus met een rood plastic stuur?

Praktisch nut
Zoals vorige week wetenschappelijk bewezen werd, doet deze Clio als het om ruimte gaat weinig onder voor een Mégane van een paar generaties terug. Groot genoeg om met kinderen een weekje op vakantie te gaan, comfortabel genoeg om lange afstanden mee te rijden, voorzien van genoeg speeltjes om die reis aangenaam te maken.

Ruimte voor een gewoon blikje en een energy drank blikje. Overal is aan gedacht.

De automatische vergrendeling is fantastisch. Sleutel in de jaszak, openen met het knopje op de deur. Weglopen bij de auto en hij gaat vanzelf op slot. Briljant systeem. Enige nadeel is dat als je hem wel met de knop op de afstandsbediening op slot zet, je hem niet meer met het knopje op de deur open kan krijgen. Heel bijzonder. Heel Frans.

Ik heb persoonlijk al jaren geen cd's meer gedraaid in de auto, maar wie de Clio bestelt met een navigatiesysteem mag daar ook mee ophouden. Er zit geen cd-speler in. Heerlijk vooruitstrevend. Wat dan wel weer een wonderlijke beslissing is; de USB-poort midden op het dashboard. Daar steekt dus een onogelijke USB-stick uit, of er loopt een stekkertje over je middenconsole.

In de categorie 'kleinste raampje ooit in een auto geplaatst' is de Clio een duidelijke winnaar. Achter de achterportier zit een minuscuul raampje.

Eindoordeel
Wie in dit formaat een auto zoekt en de gebaande paden wil verlaten (VW Polo), heeft een fijne auto aan de Renault Clio. Mits je hem in passende kleurcombinatie koopt.

Komende maand
Het is Volvo maand in maart. Eerst rijden we de V60 plug-in hybrid. Een diesel ondersteund met volledig elektrische aandrijving. Daarna nemen we de V40 nog eens onder de loep, maar dan in de sexy R-design uitvoering.