Duurtest: Renault Clio (week 2)
Binnenweggetjes, snelwegen, de Renault Clio heeft ze allemaal gezien deze week en voelt zich er prima thuis.
Er zijn auto's waar je je direct thuis in voelt. Er zijn auto's waar je langer nodig hebt. En er zijn auto's waar je nooit helemaal lekker achter het stuur zit. De Clio valt in de eerste categorie. Zitten, starten, rijden alsof je de auto al maanden hebt. Alleen de stoelen wennen nog niet echt op langere ritten. Maar dat kan er ook aan liggen dat ik weken kan zoeken naar de juiste afstand tot het stuur en de helling van de rugleuning. Geef me dus nog even.
Het knalrode stuur begint voorzichtig te wennen, maar alleen visueel. Een nadeel van dat enorme stuk plastic is dat bij lage temperaturen het erg lang koud blijft aanvoelen. Ik mis de stuurverwarming van de Jaguar XJ.
Mijn trouwe chauffeur Willem-Jan, die de auto ophaalde uit Amsterdam dacht dat deze Clio wellicht groter was dan een Mégane van tien jaar geleden. Ik twijfelde daarover, maar de cijfers geven ons beide een beetje gelijk. Om het eerlijk te houden vergelijken we 'm met een vijfdeurs Mégane.
Renault Clio TCe 90 Eco2 (2012) -- Renault Mégane 1.4 16v Authentique vijfdeurs (2002)
Lengte: 4062 mm -- 4164 mm
Breedte: 1732 mm -- 1698 mm
Hoogte: 1448 mm -- 1420 mm
Wielbasis: 2589 mm -- 2580 mm
Spoorbreedte voor: 1506 mm -- 1450 mm
Spoorbreedte achter: 1506 mm -- 1432 mm
Laadruimte: 300-1146 liter -- 348-1210 liter
De Mégane was 10 cm langer, maar de Clio is breder, hoger en heeft de wielen verder uit elkaar staan. Voor een gezin met niet meer dan twee jonge kinderen is de Clio dan ook ruim genoeg voor de meeste situaties. Het hebben van een paar achterdeuren is praktisch en verstoort de lijn van de auto niet.
Als gebruiksvoorwerp is er dan ook vooral goed nieuws. De navigatie op het grote touchscreen is eenvoudig in gebruik. Zo is het geluid van de sprekende dame is zonder de menu's in te duiken uit te zetten. De bediening van de radio achter het stuur is daarentegen geen ergonomisch hoogstandje. Je moet de auto aan de kant van de weg zetten om je hoofd naast de versnellingspook te manoevreren om de knoppen überhaupt te zien zitten. Maar na een paar keer een track geskipt te hebben in plaats van het volume omhoog te doen, raak je eraan gewend. De audioset is dan weer prima voor elkaar. We hebben een paar speakers in de deuren die op een boombox uit de jaren negentig niet zouden misstaan en ook het geluid is vergelijkbaar. Hij kan hard genoeg. Zet hem te hard en er begint her en der wat plastic mee te resoneren.
De afgelopen twee weken heb ik er heel wat binnenweggetjes, provinciale hoofdwegen en snelwegen mee gezien. Ik herinner me dat die Mégane uit 2002 daar ook zo moeiteloos mee omging. Een beetje boven zijn stand goed. Amsterdam - Groningen reed ik wel eens met die auto en die negentig minuten waren altijd zo om. Alleen ging toen de achterklep wel eens spontaan open omdat er een paar bouten waren losgetrild. Deze Clio geeft het gevoel dat die Franse slag periode voorbij is.
Een prima auto zou je kunnen concluderen. Maar juist prima auto's hebben het in zich om na een tijdje te gaan shinen of irriteren. Geen definitieve conclusies dus. Volgende week meer.