Horloges met één wijzer

Een eenwijzerhorloge geeft uren en minuten aan via één wijzer. De wijzerplaat is verdeeld in twaalf uren, zoals we dat gewend zijn. De tijd verstrijkt in eenheden van vijf minuten. Het is bijvoorbeeld tien uur. De wijzer staat op de tien en loopt naar het eerstvolgende streepje van de index: 10:05. Daarna volgen 10:10, 10:15 enzovoort. Het zesde streepje is iets groter, dat is het halve uur. Zo wandelt de wijzer naar de elf. Deze weergave is niet op minuut nauwkeurig, maar dat is ook eigenlijk niet nodig. Want wie spreekt er af om 10:33? Toch is het eenwijzerhorloge eeuwenlang uit de gratie geweest, rond 1675 verdreven door de minutenwijzer.

Pas in 1985 kwam Frank Botta met zijn Uno en sinds 2001 maken de Duitsers van MeisterSinger naam als eenwijzerhorlogemerk. Hun 'Ur uhr filosofie' refereert aan het oerhorloge. Want vanaf de eerste zonnewijzers, die ongeveer 5500 jaar voor onze jaartelling het licht zagen, tot Huygens uitvinding van de ankergang in 1675, hadden alle tijdmeetinstrumenten slechts één wijzer.

Eerst de mechanische klokken (met een wijzer) die vanaf de 11e eeuw van onze jaartelling werden gebouwd bestaan nog fraaie exemplaren in de vorm van torenklokken zoals in Engeland en dit fraaie exemplaar in Rouen, Frankrijk. Daarna de eerste horloges die de Duitser Peter Henlein in 1524 maakte hadden één wijzer. Net als de vele horloges die in de eeuwen daarna volgden. Dat was normaal, functioneel en het past bij de tijd. Een horloge had maar een wijzer nodig. En volgens MeisterSinger is dat nog altijd zo: een is genoeg! Ook Botta Design en een klein aantal andere merken zoals Abacus (met een balletje in plaats van een wijzer) en Defakto hebben het oergevoel van het klokkijken teruggebracht. En dat is wel zo relaxt