Sex and the Server: Darwin

Online daten alleen voor mooie mensen, dat is het doel van Darwin Dating. Want de mooie mensen hebben het veel te zwaar als ze zich op gewone datingsites door die bergen afstotelijke singles moeten worstelen. Dat is althans wat de makers van Darwin Dating vinden. Op hun site ben je alleen welkom als je tenen rechtstaan, er geen haar op vreemde plekken uit je lijf komt en je geen lichaamsdelen hebt die niet meer strak in het vel zitten. Om maar wat basiseisen te noemen.

In eerste instantie lijkt het nog een slimme truc ook. Dankzij internet was de ‘blind date’ al een beetje verouderd, maar hiermee is het helemaal een nutteloos begrip geworden. Je zoekt gewoon meteen de perfecte echtgenoot uit. En eerlijk: wie kijkt er nou niet als eerste naar de foto?

Maar wat je niet kan zien is intelligentie. Niets sexier dan een man met hersens. Darwin zelf bijvoorbeeld! Een onooglijk figuur met een brein waar zelfs de mooiste jongen nog bij verbleekt. Het boegbeeld van de datingsite had er zelf geen lid van kunnen worden. Niet echt slim, lijkt mij.

En er is nog wat. Juist de niet mooie dingen kunnen zo aantrekkelijk zijn. Bijna al mijn minnaars hadden wel een fysiek minpuntje: E. met zijn uitgeschoten haviksneus, V. met zijn veel te lange scheve hoektanden waardoor ik na elke vrijpartij droomde van vampiers, J. die maar één been had, C. die bijna twee koppen kleiner was dan ik en S., de schele stotteraar. Soms werd ik er zelfs op aangesproken: 'Wat moet jij nou met die lelijkerd?' Maar ik vond het heerlijk.

Je kan namelijk beter zo’n man hebben dan een of ander Calvin Klein model dat langer voor de spiegel staat dan jij en niet naar de kroeg gaat uit angst voor rimpels. De mannen die het niet van hun uiterlijk moeten hebben, díe zijn pas fijn. Zij compenseren dat gebrek namelijk met grote talenten op andere vlakken. En dan doel ik niet op het ideale schoonzoon gedrag. Zie daar maar eens een goeie datingsite voor te bedenken.