Sex and the Server: Weblogs en seks

Er zijn van die artikelen waarvan je achteraf denkt dat je ze beter niet had kunnen lezen. Vanmorgen bijvoorbeeld. In eerste instantie maakte het verhaal niet eens zo’n indruk op me, pas later besefte ik dat ik vanaf vandaag nooit meer op dezelfde manier kan internetten als ik gewend was. De strekking van het artikel was dat mensen voornamelijk weblogs lezen om makkelijker seks te krijgen. Althans, dat beweerde mediacolumnist Simon Dumenco die het verhaal had geschreven.

Volgens hem vergroot het lezen van weblogs de kans op seks aanzienlijk. Hij ziet het als een manier om interessante gespreksstof in te zetten als ijsbreker. En hij trekt zijn visie zelfs door naar de al weer overgewaaide flashmob. Ook die bijeenkomsten zouden zorgen voor een hoger ‘aan-de-haak-sla’-gehalte bij de mensen die eraan meedoen. Dankzij weblogs en flashmobs hebben mensen elkaar weer wat te melden, aldus de schrijver.

Weblogs als afrodisiac dus. Ik dacht terug aan mijn oude weblog en aan alle weblogs die ik door de jaren heen heb gelezen. Maar geen van al die stukjes hebben ooit geleid tot seks. Ik besloot dat het artikel onzin was, van een weblog krijg je net zo snel of traag seks als van het lezen van een krant. En toch kan ik sinds ik het lezen van dat artikel niet meer helemaal onbevangen langs mijn vaste webloglijstje zonder aan seks te denken. Als een liedje dat je in de supermarkt hoort blijft het artikel in mijn hoofd zitten.

Gelukkig stond er nog een kritieke noot in het verhaal. Weblogs kunnen ook averechts werken in het halen van seks: omdat zoveel weblogs elkaars berichten overnemen, wordt het juist een beetje goedkoop je weblogkennis in te zetten om iemand het bed in te praten. Dus als je aan komt zetten met de laatste nieuwtjes van Geenstijl kan je net zo goed meteen om een vuurtje vragen. Weblogs zijn geen boost voor je seksleven. Nou ja, tenzij je Bright leest natuurlijk :-).