DAG-Column: Foto nono

Goede keus, want wat waren ze goed, onze oude meesters! Het Joodse Bruidje van Rembrandt bijvoorbeeld, waar de kleding van dichtbij uit grove streken gele verf bestaat, maar het van twee meter afstand is alsof het van gouddraad is gemaakt. Die mooie warme gele kleur herinner ik me ook van de schilderijen van graanvelden van Van Gogh in het Kröller Möller. En juist die kleur had ik ook op mijn eigen foto’s verwacht.

Vorige week was ik namelijk op vakantie op Sicilië. Behoorlijk groot eiland trouwens, met veel verschillende streken. Van de vulkanische Etna tot uitgestrekte zoutvelden en van rotsachtige kloven tot goudgele graanvelden. Natuurlijk maakte ik overal foto’s van. Tijdens de afdaling in een diepe groene kloof met duizenden eeuwenoude uitgehakte grafkamers, maar ook van de paarse struiken bloeiend thijm aan de kust en de azuurblauwe zee. Thuisgekomen vielen de foto’s toch wat tegen.

Die van de steden, kust en strand waren perfect. Knalblauwe zee en hemel, precies zoals het was. Maar helaas, die o zo mooie groene kloof en goudgele graanvelden waren bedekt met een blauwe zweem. Doffig. Photoshoppen dus. Met een paar simpele bewerkingen wordt zo’n foto een stuk aantrekkelijker om naar te kijken. Even spelen met helderheid en contrast en misschien de verzadiging een tikje omhoog en je hebt een foto die wel op de realiteit lijkt. Best op te lossen dus, die problemen met de witbalans, maar nog beter zou zijn om die foto’s in één keer goed te maken.

Om mij heen zie ik steeds meer vrienden met een digitale spiegelreflex. Ze hebben allemaal een andere - Canon, Olympus, Nikon - maar zijn stuk voor stuk razend enthousiast over de mogelijkheden ervan. Portretten, spelen met scherptediepte. Ik wil het eigenlijk ook wel maar ben me er tegelijkertijd van bewust dat ik een foto nono ben. Eigenlijk gebruik ik al jaren een Canon Ixus camera. Lekker compact zodat ie altijd mee kan in jaszak of handtas. Ik doe wel eens wat dingen handmatig, maar over het algemeen staat ie gewoon ingesteld op automatisch. Ik ben een luie fotograaf dus en als je goed gebruik wilt maken van een SLR, dan moet je daar wel wat moeite voor doen.

Bij terugkomst van vakantie bleken niet alleen mijn foto’s niet zo goed te zijn, ook de camera zelf had het begeven. Iets met een ‘lens fout’ waardoor ook mijn eerdere Canon was gesneuveld. Er moet dus een nieuwe camera komen. Ga ik over op de spiegelreflex? Groter om mee te nemen, duurder, maar ook meer mogelijkheden?

Met de Olympus E-420 is het argument van te zwaar in ieder geval al opgelost. Als ik er nu ook nog de kleuren van Van Gogh mee kan schieten, dan ben ik om.