DAG-column: Vakantieherstel

Het laat pas een 'ting' horen als de teller op 453 mailtjes staat. Let wel, daar is alle spam tussen uit gefilterd. 453 mailtjes. Het duurt minstens een halve dag om die met gepaste aandacht weg te werken. En dat is alleen nog maar e-mail.

Want dan heb je nog de reacties op je weblog die je na moet lopen. De berichten op fotosite Flickr met uitnodigingen en commentaren op foto's. Berichten met muziekaanraders op Last.fm. Berichten met uitnodigingen en herinneringen aan verjaardagen op Hyves. De muur met updates van je contacten op Facebook. Als je op internet een online bestaan hebt opgebouwd, dan ben je minstens een dag bezig om alles weer bij te halen als je even bent weggeweest. Om ook online weer 'thuis' te komen. Op internet bestaat namelijk geen vakantie. Voor web 2.0 bestaat geen 'away-message'. Alles gaat door.

In real life trek je de deur achter je dicht, laat je de krant doorsturen aan het Ronald McDonald Kinderfonds of een Hospicehuis, laat je de katten bij een vriendin logeren en zet je de boel feitelijk op pauze. Iedereen die het moet weten, weet dat je tien dagen weg bent. Tijdens je vakantie ben je echt even los van alles. Je wordt niet gebeld (op die ene medewerker na dan die vergeten was wanneer je precies weg was), je ziet geen post en raakt (als je slim bent) geen computer aan. Bij terugkomst doe je de gordijnen weer open, snelt door het stapeltje rekeningen en pakt op je gemak je spullen uit. Je kunt nog een beetje smokkelen en genieten van weer thuis zijn zonder dat de meesten dat al weten. (Ga maar na, je belt wat naaste vrienden of familie en het eerste wat ze vragen is wanneer je thuis bent gekomen.) Je zit nog even in een luwte. Maar dat houdt acuut op zodra je je computer weer aanzet - om je vakantiefoto's te uploaden.

Ik had de fout gemaakt op zondagavond thuis te komen. Dat is de laatste keer geweest. Volgende keer zorg ik ervoor dat ik minstens een dag extra heb, zodat ik eerst ook online weer thuis ben voordat ik weer aan het werk ga.