DAG-column: Fotoverslaafd
In het publiek bij het festival Robodock was het echt even doorbijten.
Het is tegenwoordig vaste prik bij elk concert waar ik heen ga. In plaats van een artiest die je graag wilt zien, zie je tientallen uitgestoken armen met lichtgevende rechthoekjes voor je. Telefoons en fotocamera's. Het meisje dat driekwartier in mijn rug bleef duwen bij Robodock heeft volgens mij geen idee wat ze nu echt op Robodock heeft gezien. Tien, twintig of dertig foto's waren niet genoeg. Ze heeft er minimaal vijftig gemaakt. En als je zo hard bezig bent om alles vast te leggen, kan je niet echt op je in laten werken wat er om je heen gebeurt.
Ik kan het weten, want ik ben zelf ook een tijdje zo vastleggerig geweest. Op vakanties, bij concerten en zelfs op familiebezoek, altijd pakte ik mijn camera om ervoor te zorgen dat ik het vast kon leggen. Foto's voor op mijn weblog, en natuurlijk voor op Flickr.com waar m'n vrienden me kunnen volgen. Pas als je eens een keer niet je camera meeneemt, merk je hoe ontspannend dat is. Je hoeft geen moeite te doen dat allerbeste shot te maken, maar kan gewoon wat luisteren en om je heen kijken.
En net toen ik dit zo mooi voor mezelf had bedacht, voeren we dit weekend op de Amstel langs een enorme politiemacht op het water. Ze leken een boot uit het water te hijsen, omringd door veel omstanders - ja ook op het water zijn mensen ramptoeristen. Wat er gebeurd was, was ons niet duidelijk. En eenmaal thuis had teletekst of het lokale nieuwsprogramma op AT5 er ook geen bericht over.
Maar dankzij de vastleggerige medemens kon ik uiteindelijk toch zien wat er was gebeurd. Omstanders plaatsten foto's van de gebeurtenis op de website van AT5, burgernieuws. Als reclamecampagne voer deze week een boot met daarop een Mini door de Amsterdamse grachten. Hij kapseisde en ging in de Amstel ten onder.
Vooral lekker schieten dus, met al die toestellen. Maar wel even wat minder als je net voor me staat bij een concert. Of achter me.