Productontwikkeling aan de keukentafel

Onze huisnerd Mark maakt het mee met zijn zelfgemaakte CompactFlash adapter voor grote iPods. As we speak wordt in China de eerste lading geproduceerd.

<font size="1">Het plan: CompactFlash en een oude iPod.</font>

Een tijdje geleden berichtte ik op mijn eigen site over de mogelijkheid om je oude iPod mini van CompactFlash-geheugen te voorzien. Oorspronkelijk zat er een klein harde schijfje in de mini met alle nadelen van dien. Als je er goed over nadenkt is het eigenlijk gekkenwerk dat er harde schijven in draagbare apparatuur zitten, in de mini bijvoorbeeld zit een mini-schijfje van 1 inch die ronddraait met 3600 toeren per minuut. Terwijl dat draait probeert een naaldje je mp3's te lezen en dan bestaan er mensen die er mee gaan joggen.

Maar ja, tot voor kort was er geen andere mogelijkheid om meer dan, pak 'm beet, 512 mb of een gigabyte aan informatie op te slaan in spelertjes van dit formaat. Tot voor kort, want de markt voor flashgeheugen is zich in rap tempo aan het ontwikkelen en geheugen in de vorm van kaartjes in allerhande formaten, zoals in je digitale camera en telefoon wordt steeds groter qua opslag en goedkoper. In dat soort kaartjes zit geen enkel bewegend deel en vandaar dat die eigenlijk veel geschikter zijn voor draagbare spelers zoals de iPod.

<font size="1">Mijn omgeving voor drie dagen van totale concentratie.</font>

Dat zien ze bij Apple natuurlijk ook wel in en na de mini kwam de iPod nano die ondertussen in varianten tot aan 8 gigabyte beschikbaar is, zonder enig bewegend deel. De grote normale iPods zijn echter allemaal nog voorzien van harde schijven en het is wel bekend dat die ooit over zullen gaan naar modellen met flashgeheugen maar wanneer, dat weet je bij Apple nooit.

<font size="1">De aansluiting van een 'normale' iPod harde schijf. Oef, dat is wel erg klein allemaal.</font>

Ik ging de grote iPods eens goed bestuderen. Daar zijn er toch zat van. Het oorspronkelijke idee was om eerst eens een 4e generatie iPod uit elkaar te halen, maar na bestudering bleek dat in de 1e generatie tot en met de 4e generatie dezelfde soort harde schijven zitten, alleen in verschillende groottes. Ik kwam er ook achter dat het allemaal niet zo makkelijk zou zijn als bij de iPod mini. Daar kon ik simpelweg het harde schijfje verwijderen en een Compact Flashkaart voor in de plaats drukken, maar dat zou niet gaan lukken met deze grote iPods.

<font size="1">Oooh, ik heb nog maar 22 draadjes te gaan!</font>

Nadat ik een paar dagen vrij had kunnen maken, kon ik de concentratie opbrengen om dit probleem tot de bodem uit te zoeken. Uiteindelijk schetste ik een adapter uit die in theorie hetgeen zou moeten doen wat ik zocht, namelijk een brug slaan tussen goedkoop flashgeheugen en de iPod, daarmee alle bewegende delen elimineren die in deze oudere modellen zit. Ik zocht op internet naar een soortgelijke adapter maar vond niks. Je zou toch vermoeden dat ik niet de eerste ben die dit verzint. Ik vond dus niks en daar zit je dan, met een schets van iets wat in theorie zou moeten werken en er nog niet is. Om m'n vertrouwen niet al te veel geweld aan te doen, besloot ik dat ik met de hand een prototype zou moeten maken, wilde ik hier meer mee gaan doen. Je zult toch zien dat je al je spaargeld naar China brengt, de eerste productie-exemplaren terug krijgt en er dan achterkomt dat je theorie niet op gaat.

<font size="1">Het blijkt allemaal nog aardig te passen.</font>

Ik kan me wel motiveren voor dit soort Zen-oefeningen, maar ik moest bij mezelf toch wel wat grenzen verleggen om te gaan geloven in een met de hand gemaakt prototype wat uiteindelijk bleek neer te komen op het maken van 88 soldeerverbindingen op een ruimte van 2,5 bij 1,5 cm. Toen het einde naderde van drie dagen volledige concentratie aan m'n keukentafel had ik meteen de camera in de aanslag, want een ander doemscenario was dat ie het wel zou doen, maar dan een keer en nooit weer, zonder dat ik dat op wat voor manier dan ook had vastgelegd. Dat is tevens de reden dat ik wat moeilijk uit m'n woorden kom in het onderstaande filmpje. Het heeft me ook minimaal drie dagen gekost voor ik weer enigzins een normaal gesprek op straat kon voeren.

<object width="400" height="329"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/anTQzhYvC9U"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/anTQzhYvC9U" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="400" height="329"></object>

<font size="1">Productmarketing anno 2007. Filmje opnemen 15 minuten nadat ik er de laatste hand aan had gelegd.</font>

En nu? Sinds ik het prototype van de Geek Technique Adaptor No.1 online heb gezet, is de publiciteit flink op gang gekomen. Make en Engadget waren er vroeg bij en daarna volgden Wired en uiteindelijk ook Slashdot naast nog talloze andere sites. Op m'n site heb ik de mogelijkheid om in te kunnen schrijven op de adapter en dat loopt erg goed. M'n mailbox stroomt ondertussen over met hartverwarmende reacties.

Ondertussen wordt in China op dit moment hard gewerkt aan de eerste productie van deze adapters en de eerste exemplaren kunnen niet lang meer op zich laten wachten. Cool!