Nederlandse bloggers in Libanon en Israël

Het juiste moment om op

terug te vallen. We snorden een paar opvallende blogs van de frontlinie voor je op.

Abdelkader Benali was in Beiroet om een boek af te maken en kwam vast te zitten in het conflict dat hij vooral observerend beschrijft:

In het café zit ook een groep Amerikanen. Ze lachen, drinken bier, praten, lachen en beginnen steeds harder te praten, te lachen, te drinken. Iemand vraagt of ze kunnen dimmen. Ik heb het gevoel dat ze aan de drugs zijn. ‘Nee,’ zegt een vriendin, ‘ze zijn bang.’ Ze zijn bang. Een meisje staat op en loopt naar buiten. In een soort van half-slaap. Ze is bang. Ze zijn bang. Het gezicht van angst is een kakellach uit Virginia.

Harald Doornbos is de verslaggever van de GPD-kranten. Zijn standplaats is Beiroet en tussen het schrijven voor de krant door houdt hij zijn weblog bij waarin hij je een blik achter de feiten geeft:

De zendtijd van de Hezbollah-jongens en -meisjes is met name gevuld met eindeloze lofuitingen aan het adres van leider Hassan Nassrallah. De meeste shi'ieten krijgen geen genoeg van hem. Gedichten worden voorgelezen op televisie, luisteraars bellen op en beginnen aan extreem emotionele toespraken waarin Nassrallah wordt vergeleken met iedere held uit de islamitische geschiedenis. De presentator van Al Manar moet veelvuldig mensen tot zinnen brengen, want de meeste bellers ratelen tien minuten aan een stuk door.

Thomas Erdbrink is de NRC-verslaggever in Iran die nu door de krant naar Libanon is gestuurd. Hij houdt de moed erin.

De Nederlanders gaan maandagochtend heel vroeg. Ik vroeg nog aan de krant of ik naar het oppikpunt voor een repo zou moeten gaan, maar ze zeiden van niet. 'Wat kan ons die Nederlanders nou schelen?' zei een redacteur. 'Dat is niet meer dan één zin in een verhaal, alle andere kranten doen dat al. Ga gewoon het echte werk doen.' Kijk, ik werk dus voor een coole krant. Voor alle Nu.nl lezers: een krant is iets waar de achtergronden van het nieuws in (zouden moeten) staan.

Bert de Bruin is een wetenschapper die in 1995 naar Israël vertrok. Hij woont in het zwaar onder schut liggende Haifa en zijn bewegingsruimte beperkt zich tot de security room waar elk Israëlisch huis over beschikt:

It is Katyusha time in Haifa. Several missiles fell in different parts of the city. We have been in the security room of my parents-in-law for over an hour now. Every time that we wanted to leave the room a new siren sounded. The first siren started while I was talking on the phone to the chief editor of the Dutch Jewish weekly which will publish, in a special about the war, a short article that I wrote last night. She wanted me to do a report about the inhabitants of a Dutch-Jewish home for the elderly in Haifa during the war, but she understood that I am not going to leave our home (or my parents-in-law's) for quite a while, and that such a report or any interview with those elderly will have to be made by telephone.

Kijk ook bij de Flickr-tags van Beirut en Haifa.