Duurtest Alfa Romeo Junior: hoe Italiaans is hij?

Onze autotester Rutger rijdt deze maand de eerste volledig elektrische Alfa Romeo: de Junior. Deze week bespreken we hoe Italiaans de SUV van Stellantis eigenlijk is. 

Het is ongepast om voor welke cultuur dan ook in stereotypen te vervallen. Tenzij ze positief zijn, dan staan we het toe. Als we een moderne Italiaanse elektrische SUV dan ook willen beoordelen op zijn stamboom, zijn we op zoek naar de eigenschappen die Italiaanse auto’s zo geliefd hebben gemaakt door de jaren heen: smaakvol ontwerp, subtiele detaillering, aandacht voor detail en vakmanschap. 

Naast die lat moeten we de Junior eerst leggen. Dan kunnen we niet om de naamgeving heen. Deze auto zou eerst de Milano heten, maar omdat iemand in de Italiaanse regering een punt wilde maken heet hij nu de Junior. Wat we hebben reconstrueren van het verhaal; Alfa Romeo had door alle hoepels gesprongen om de naam Milano goedgekeurd te krijgen. Maar minister Adolfo Urso vond een wet uit 2003 waarin stond dat alleen écht Italiaanse producten Italiaanse namen mochten krijgen. Omdat de Junior gebouwd wordt in een fabriek in Polen was hij volgens Adolfo niet Italiaans genoeg. Het ontwerp van het Centro Stile in Turijn en de auto werd ontwikkeld in Italië en getest op het Balocco testcircuit bij Milaan. Maar de medewerkers en montagerobots in Polen spreken geen Italiaans. Alfa Romeo moest de naam dus veranderen. 

Nog Alfa-onbetrouwbaar?

Visueel is de Junior eigenzinnig en oogt sportief zonder agressief te worden. Iets dat BMW en Audi vroeger ook konden, maar inmiddels lijken de meeste auto’s van de Duitse merken permanent boos te zijn. De Alfa oogt vrolijk, maar serieus. Een hele prestatie voor een ontwerper. De velgen zijn onmiskenbaar Alfa Romeo. De achterkant heeft wel een eigen look, maar is wat minder visueel geslaagd dan de voorkant en mist ook de referenties naar eerdere ontwerpen die we in de rest van de auto wel zien. Het interieur is écht Italiaans. Alsof je in een junior Ferrari stapt. Met kuipstoelen van Sabelt en twee digitale klokken in ronde behuizing. De referenties hier zijn niet subtiel, maar wel geslaagd. 

Motorisch heeft Alfa Romeo niets in te brengen gehad. Stellantis heeft een keuze gemaakt voor een aantal aandrijflijnen in dit segment en dus is 156 pk waar onze auto het mee moet doen. Dat levert een sprint op van 0 naar 100 in 9 seconden. Ook de accu komt zo van de plank rollen en is 54 kWh. Krap voldoende in dit segment. Maar de hele aandrijflijn voelt afdoende, competent en betrouwbaar. 

Daarmee komen we alsnog bij negatieve stereotypen. Want Alfa’s stonden ook bekend als onbetrouwbaar. Roesten onder je kont weg, motoren houden er mee op. Maar daar is duidelijk geen sprake meer van. Stellantis heeft een boel ellende gehad met boordladers die ermee op hielden. Dat probleem is inmiddels verholpen en mijn vermoeden is dan ook dat net als de Fiat Panda (die lange tijd in Polen gebouwd werd) dit wel eens een betrouwbare Italiaan kan zijn. Maar dat moet de tijd leren. 

Rutger test elke maand een andere auto, volg het in de Bright Duurtest.