©Ford
Duurtest Ford Capri deel 2: Op zoek naar de inspiratie
In het eerste deel van deze duurtest maakte onze autotester Rutger kennis met de nieuwe Ford Capri. Conclusie: een praktisch en ruimtelijk zeer geslaagde EV, maar (zeker) in de zwarte testuitvoering een tikje anoniem. De grote vraag voor deel twee was dan ook: maakt de rijervaring de wat vlakke eerste indruk goed? Tijd om de weg op te gaan.
Ford heeft een reputatie hoog te houden als het op rijplezier aankomt. Zelfs de meest doorsnee Fiesta stuurde altijd net even scherper en communicatiever dan de concurrentie. Ford belooft dan ook dat de ingenieurs zich hebben bemoeid met de afstelling van het onderstel en de besturing van de Capri, ook al deelt hij zijn technische basis met de Volkswagens ID.4 en ID.5. De vraag is: merk je dat?
Het antwoord na een week sturen is ja en nee. Maar vooral nee. De afstelling is voor een fijnproever wellicht te onderscheiden. De auto voelt goed gebalanceerd en zeker niet onprettig. Maar als ik geblinddoekt zou rijden, zou ik geen "eureka, dit is een Ford!"-moment beleven. Het verschil met zijn neven uit de Volkswagen-stal is subtiel. De Capri is comfortabel afgesteld, maar het is niet de sportieve, betrokken rijmachine waarop de naam en de marketing misschien hinten.
Comfort boven alles
Wat de Capri vooral is, is comfortabel. Hij strijkt oneffenheden in bijna elk wegdek met gemak glad. Klinkerwegen in een binnenstad? Geen probleem. Lange ritten op de snelweg? Absoluut zijn sterke punt. Ik reed er in één ruk mee van mijn thuisbasis in Winsum naar Beesd, een rit van ruim twee uur, en kwam er volkomen ontspannen uit. De auto is stil, stabiel en voorspelbaar.
‘Voorspelbaar’ is het sleutelwoord. Het is een auto die je van A naar B brengt zonder enige vorm van drama of opwinding. Hij is zeker niet deinerig, maar ook absoluut niet straf of direct. Het voelt als een zeer competente machine, maar niet als een echte rijdersauto. Dat gevoel wordt versterkt door de zitpositie: ondanks de aflopende daklijn zit je vrij hoog achter het stuur, wat je meer het gevoel van een SUV dan van een sportieve coupé geeft. Ik ben daar persoonlijk erg blij mee, want ik ben dol op comfortabele auto's. Mijn grootste nachtmerrie was een Volvo V70 met sportonderstel. De balans is dus goed gevonden, maar het label Capri en de vorm van een SUV coupé lijken mij daar niet helemaal bij te passen.
Vlot niet flitsend
Mijn testauto, de Extended Range met 286 pk op de achterwielen, heeft op papier meer dan genoeg vermogen. En ja, hij is vlot. Een 0-100 sprint in 6,4 seconden is voor zo’n grote auto gewoon rap. Toch voelt het nooit als een overdaad aan kracht. De vermogensafgifte is soepel en lineair. Hij reageert adequaat als je het pedaal intrapt, maar die agressieve duw in je rug die je bij sommige EV’s krijgt, blijft uit. Het is allemaal heel beschaafd.
Hetzelfde geldt voor de besturing. Die is licht, vrij vaag en vooral afstandelijk. Ik voel me niet echt betrokken bij wat de voorwielen doen. Het communiceert simpelweg te weinig om het predicaat ‘sportief’ te verdienen.
De dagelijkse ergernis van een knop
En dan is er het interieur. Na een week intensief gebruik kan ik er kort over zijn: de obsessie met het weglaten van fysieke knoppen is hier doorgeslagen. Het is onprettig om toe te geven, maar het gebrek aan een simpele, fysieke volumeknop is echt ERGERLIJK. Je bent constant aan het vegen over een aanraakgevoelig vlak op het stuur of aan het tikken op het grote scherm.
Nog ondoenlijker irritant is de bediening van de cruise control. Zachtjes drukken voor een aanpassing van 1 km/u, harder drukken voor 10 km/u. In de praktijk schiet je constant door naar 10 km/u harder of zachter dan je wilt. Ja, je went eraan. Maar je went eraan dat het shit is. De ervaring wordt er geen moment beter van. Stap je daarna in een willekeurige andere auto met normale knoppen, dan voel je een zucht van verlichting.
Ford zat vermoedelijk vast aan deze beslissing van Volkswagen, toen ze besloten op hun platform een nieuwe auto te bouwen. Dat is vreemd, omdat Skoda met de Enyaq en Elroq dezelfde basis hebben, maar wel in ieder geval een stuur met fysieke knoppen.
Conclusie na twee weken sturen
Mijn lange rit van Winsum naar Beesd vatte de auto perfect samen: een uiterst aangename en comfortabele reisgenoot, die geen grote reden gaf tot ergernis, maar ook geen reden tot enthousiasme.
Het doet me bijna pijn om het te zeggen, maar de rijervaring bevestigt het beeld van de eerste kennismaking: de Ford Capri is een zeer competente, comfortabele en praktische EV, maar blinkt nergens echt in uit. Hij doet alles wat hij moet doen en hij doet het goed. Maar hij doet het zonder al te veel persoonlijkheid. In het volgende deel duik ik dieper in het design.
Rutger test elke maand een andere auto, volg het in de Bright Duurtest.