Duurtest Ford Capri: een naam die meer last dan eer is?

Een auto ontwerpen is één ding. Een auto ontwerpen die een legendarische naam moet dragen, is een heel ander verhaal. De Nederlandse designbaas van Ford Europa, Amko Leenarts, en zijn team stonden voor deze ondankbare taak. Ze wisten dat de puristen hun messen zouden slijpen. Hun oplossing was niet om een retro-auto te maken, maar om het idee van de originele Capri – een sportieve coupé voor de massa – te vertalen naar het SUV-tijdperk. 

Details

Kijk je goed, dan zie je de pogingen. De koplampen, met hun vier kenmerkende LED-elementen, zijn een duidelijke knipoog naar de dubbele koplampen van weleer. De 'Capri Swoosh', de knik in de achterste zijruit, is ook aanwezig. De designers hebben hun huiswerk gedaan.

Het probleem is de context. Diezelfde 'swoosh' was op de originele, lage en slanke coupé een bepalend element. Op deze nieuwe, onvermijdelijk veel hogere auto, is het een detail dat bijna verdrinkt in de grote hoeveelheid plaatwerk eromheen. De impact is simpelweg kleiner. De link is er, maar hij is academisch. Je moet hem zoeken, en zelfs als je hem vindt, voel je het niet op dezelfde manier als bij het origineel. 

Love it or hate it?

Amko Leenarts gaf aan dat hij een "love it or hate it"-ontwerp had verwacht. Een ontwerp dat niemand onberoerd laat. Maar na een paar weken sturen vraag ik me af: wat precies moet ik hier 'loven' of 'haten'? De auto voelt als een ontwerp dat niet helemaal weet wat het wil zijn. Het is geen brute coupé-SUV zoals een BMW X6, maar ook geen elegant gelijnde klassieke schoonheid of een auto die vooral fun wil zijn, zoals pak hem beet een Suzuki X-90.  

Het is een ontwerp dat je niet direct afstoot, maar dat je ook nergens echt pakt. De anonieme zwarte "kleur" van mijn testauto helpt daar absoluut niet bij. Zoals eerder gezegd: in het felle geel van de persfoto's is hij een stuk aangenamer. Mogelijk zou ik na drie weken met die auto mijn mening al wat bijgesteld hebben. De beste muziekalbums worden ook na meerdere keren luisteren beter. Dat geldt voor auto's ook. 

Een fijn interieur met een dominante huisgenoot

Stappen we in, dan wordt het beeld positiever. Ja, ik heb me al beklaagd over de ergonomische missers, maar puur als designstuk is het interieur aangenaam. Het voelt ruimtelijk en de opbergruimtes, zoals de enorme 'MegaConsole', zijn briljant. Het is een fijne plek om te zijn.

Maar het is onmogelijk om het design los te zien van het gigantische, 14,6-inch verticale scherm. Je kunt zo’n enorm display niet subtiel integreren; het domineert onvermijdelijk de hele cockpit. Hoe fraai de graphics ook zijn en hoe overzichtelijk de menu's, het voelt als een tablet die de rest van het interieurontwerp gijzelt.

De conclusie: Een auto bevrijd van zijn verleden

Anno 2025 is het bouwen van een auto met de proporties van de oude Capri onmogelijk. Veiligheidseisen dicteren een hogere neus en de batterij in de bodem maakt de hele auto per definitie hoger. Tel daarbij op dat de markt niet meer om coupés, maar om SUV's vraagt, en je begrijpt dat Ford moest kiezen.

De grootste designfout was vermoedelijk niet de vorm, maar het hergebruiken van de naam. De naam 'Capri' creëert een set verwachtingen die deze auto onmogelijk kan inlossen. Het zadelt het ontwerp op met een historische last die het niet kan dragen.

Als je de auto bevrijdt van die context, wat blijft er dan over? Een competente, fijn rijdende, relatief betaalbare elektrische SUV met een eigen smoel. Een auto die prima op eigen benen kan staan. Ford had het lef moeten hebben om hem die kans te geven, met een nieuwe naam. Nu blijft het toch een beetje de auto die te veel zijn best doet om iets te zijn wat hij nooit meer kan worden.