Lezerspost: Twijfel over elektrisch rijden

Wij krijgen heel wat lezersmail binnen bij Bright. Boze tirades, individuele ergernissen, soms een bedankje, maar dit keer een doordachte vraag van iemand die twijfelt over de stap naar elektrisch rijden.

Hij begint met een bekentenis die ik wel kan waarderen:

"Best Rutger, ik vond je verhalen over het EV rijden (en eigenlijk meer het promoten ervan) in het begin best wel irritant. Maar: ik ben het eigenlijk ook steeds meer gaan waarderen."

Kijk, dat is een opening waar ik van houd. Eerlijk en direct. En het geeft me meteen de kans om uit te leggen waarom ik zo vaak op dit aambeeld hamer.

Waarom ik zo ‘hamer’ op elektrisch rijden

Het is geen promotie omdat ik aandelen heb in een laadpalenfabrikant, maar omdat ik geloof dat we een collectief probleem moeten oplossen. In de economie heb je het begrip 'tragedy of the commons'. Het beschrijft een situatie waarbij individuen, puur uit eigenbelang, een gedeelde en beperkte hulpbron (zoals een appelboom, schone lucht of een stabiel klimaat) overmatig gebruiken. Uiteindelijk leidt dit tot de uitputting van die hulpbron, wat nadelig is voor de hele gemeenschap.

Het is aan overheden, maar ook aan journalisten, om te helpen voorkomen dat zo'n tragedie zich ontvouwt. Als één iemand alle appels van de gemeenschappelijke boom plukt, vinden we dat allemaal sneu voor de rest. Tenzij we zelf die ene persoon zijn, natuurlijk. Elektrisch rijden is een relatief betaalbare, toegankelijke en ook nog eens comfortabele oplossing voor deze moderne tragedie. Minder uitstoot betekent minder snelle opwarming en schonere lucht in onze steden. Het is dus mijn (soms wat ondankbare) taak om dat te blijven benoemen.

Drama bij de laadpaal?

Maar dan komt de lezer met een zeer herkenbare observatie van zijn vakantie naar Spanje:

"Op de grote parkeerplaatsen was het een drama. Geen enkele vrije laadpaal en verkeersregelaars die de boel in goede banen moesten leiden om knokpartijen te voorkomen."

Ik snap de observatie, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik die ervaring niet deel. Dat komt misschien omdat ik de extreme piekdrukte probeer te vermijden; op zwarte zaterdag de weg op gaan is met geen enkele auto een pretje. Maar ook op drukke momenten heb ik dit nog nooit meegemaakt. Afgelopen weekend ben ik bijvoorbeeld nog met de elektrische auto naar de Ardennen gereden. Tegen mijn principes in op zaterdag heen en zondag terug, midden in het hoogseizoen. Zelfs toen was de ervaring moeiteloos. Nergens hoeven wachten, soms was ik zelfs de enige bij een heel laadplein.

De lezer ontdekte zelf de oplossing al: de snelweg af.

"Maar ga je even van de snelweg af, dan zijn er voldoende laadvoorzieningen en kun je zelfs nog een boodschapje doen en tot rust komen in veel minder drukte. Best wel relaxed dus. Ook op de rustplaatsen met alleen een kak- en pisvoorziening zijn er laadpalen waar meer dan voldoende plek is. Dus als je zelf voor je natje en je droogje zorgt, dan komt het eigenlijk best goed."

Dat is een gouden tip. Onze leukste stop was in Verviers, achter een supermarkt waar vier gloednieuwe 400 kW-laders stonden. Terwijl de auto volliep, snuffelden wij tussen de cuisine locale en kregen we even een inkijkje in het dagelijks leven van de mensen daar. Dat is een veel rijkere ervaring dan een klef broodje langs de autoroute of de zoveelste McDonald's?

De hamvraag: wat koop je als ‘doorsnee burger’?

En dan komt de kern van zijn mail, de vraag waar velen mee worstelen:

"Maar: ik ben een doorsnee burger met een doorsnee portemonnee en wat moet ik dan kopen? Ik rijd per dag ongeveer 110 kilometer woon/werk. Daar kan ik niet laden, dus dat moet vooral in de avonduren. (...) Dus wat koop ik dan? Een plug-in hybride? Of toch een volledige EV?"

Mijn advies hierin is stellig: als het enigszins kan, koop een volledige EV. Een plug-in hybride (PHEV) lijkt de perfecte tussenoplossing, maar is in de praktijk vaak geen vlees en geen vis.

De reden is simpel. Voor jouw dagelijkse 110 kilometer heb je een PHEV nodig met een flinke elektrische actieradius, en die zijn duurder dan een capabele tweedehands EV. Lukt het niet om die 110 kilometer volledig elektrisch te rijden, dan springt de benzinemotor bij en ben je alsnog brandstof aan het verstoken. Kun je wél volledig elektrisch op en neer, dan is het beperkte bereik op langere ritten juist weer een ergernis. En als je niet thuis kunt laden, is het constante zoeken naar een paal voor die kleine accu ronduit onpraktisch.

Mijn advies: vier betaalbare EV’s die je niet teleurstellen

Kortom: koop een EV. Met een dagelijkse rit van 110 kilometer hoef je je met de huidige generatie elektrische auto’s absoluut geen zorgen te maken. Zelfs in de winter kom je met een volle accu makkelijk heen en weer. Opladen doe je 's nachts thuis, en voor die enkele vakantierit per jaar maak je gebruik van het snellaadnetwerk.
Als je een vast energiecontract hebt betaal je waarschijnlijk tegen de €0,24 per kWh. Dat is meer dan de helft goedkoper dan benzine verstoken. Heb je een dynamisch tarief dan kun je 's nachts nog goedkoper opladen.

Afhankelijk van je budget en de ruimte die je nodig hebt, zou ik kijken naar deze vier auto's op de tweedehands markt:

1. Opel Ampera-E: Een beetje een vergeten held. Niet moeders mooiste, maar enorm praktisch en met een verrassend grote actieradius (ca. 350-400 km).
2. Hyundai Kona Electric (64 kWh): Jarenlang een van de efficiëntste EV's op de markt. Een bereik van 400 km is hierin realistisch.
3. Kia e-Niro (64 kWh): Het praktischere broertje van de Kona. Ruimer, iets comfortabeler en net zo zuinig en betrouwbaar.
4. Tesla Model 3 (Standard Range Plus): De eerste generatie is inmiddels betaalbaar als occasion. Je krijgt er het fantastische Supercharger-netwerk en een heerlijk rijdende, minimalistische auto voor terug.

Beste lezer, bedankt voor je mail. Ik hoop dat dit je helpt in je zoektocht. En wie weet, zwaaien we elkaar binnenkort wel gedag bij een laadpaal achter een supermarkt in Verviers.

Meer nieuws over elektrisch rijden en mis niets met onze Bright-app.