Mazda’s ‘CO2-luier’: briljant idee of veel te laat voor het feestje?

Mazda is het eigenzinnige merk uit Hiroshima dat ons de wankelmotor bracht en stug blijft geloven in atmosferische benzinemotoren, doet het weer. Ze hebben iets bedacht dat het midden houdt tussen briljante engineering en een bizarre sciencefiction-oplossing: een CO2-afvangsysteem voor aan boord van de auto. Een soort 'CO2-luier'. Het idee is simpel: wat eruit komt, vangen we op. Maar is dit een realistische tussenoplossing of een complexe omweg?

Laten we eerst kijken naar wat Mazda precies heeft gepatenteerd. Het is geen traditioneel roetfilter, maar een actief afvangsysteem. Zie het als een geavanceerde CO2-stofzuigerzak die in je uitlaatsysteem is geïntegreerd.

Het werkt (in theorie) als volgt: De uitlaatgassen stromen door een speciaal filtermateriaal. Dit materiaal bindt de CO2-moleculen aan zich, terwijl de rest van de gassen (zoals stikstof) mag passeren. Wanneer het filter verzadigd is, wordt het met restwarmte van de motor verwarmd. Door die hitte laat het materiaal de CO2 weer 'los'. Deze geconcentreerde CO2 wordt vervolgens opgeslagen in een speciale tank in de auto. Het idee is dat je die tank vervolgens leegt bij een 'verschoonstation', bijvoorbeeld tegelijk met je tankbeurt.

Zo logisch, waarom bedachten we dit niet eerder?

De realiteit is dat we nog niet van de brandstofauto af zijn. Wereldwijd worden er nog miljoenen gebouwd en verkocht. Zolang die dingen nog rondrijden, is elke gram CO2 die we níét direct de atmosfeer in blazen, pure winst. Vanuit dat perspectief is het idee van Mazda logisch. Het pakt de uitstoot direct bij de bron aan.

Maar er is een reden waarom we dit systeem voorlopig nog niet in je nieuwe Mazda CX-5 gaan zien. De collega’s van The Drive rekenden al uit waar de pijn zit: de opslag. Het verbranden van één liter benzine produceert ongeveer 2,3 kilogram CO2. Een volle tank van 50 liter levert je dus zo'n 115 kg CO2 op. Waar laat je dat?

CO2 is een gas. Zelfs als je het comprimeert tot een vloeistof (wat energie kost), heb je nog steeds een flinke, zwaargebouwde tank nodig om honderden kilo's CO2 veilig op te slaan tussen twee tankbeurten. Dat betekent honderden kilo's extra gewicht. En meer gewicht betekent... juist, een hoger brandstofverbruik. Je lost het ene probleem op, maar maakt het andere erger.

En dan hebben we het nog niet eens over de logistiek. Je moet een compleet nieuw, landelijk dekkend netwerk van 'CO2-leegpunten' opbouwen. Dat is een miljardeninvestering. Voor het efficiënter maken van een type motor die nooit echt efficiënt gaat worden.

Conclusie: Te laat voor het feestje?

Dit voelt als een ongelooflijk complexe en dure oplossing voor een probleem dat we al op een veel efficiëntere manier aan het oplossen zijn: de elektrische auto. Laten we de vergelijking maken: een brandstofauto is notoir inefficiënt. Het grootste deel van de energie in benzine gaat verloren aan warmte, en het is een mechanisch nodeloos complex systeem vergeleken met een EV. Elektrische auto's zijn simpeler, veel efficiënter in hun energiegebruik, en bereiken in steeds meer segmenten price parity.

Waarom zou je dan nu nog miljarden pompen in een 'stofzuigerzak' om de nadelen van een verouderende technologie te maskeren? Het voelt een beetje laat. Toch is het typisch Mazda. De engineering is briljant en het denkt buiten de gebaande paden. En áls we dan toch gedwongen worden om nog tien jaar langer met brandstofmotoren te rijden, dan liever met zo'n luier dan zonder.

Meer autonieuws en mis niets met onze Bright-app.