Call of Duty: Black Ops 7 review: de kunst van de herhaling

Daar is hij dan: een nieuwe Call of Duty. Black Ops 7. De hoop: een nieuwe setting, frisse gameplay, een reden om weer vol enthousiasme te gaan 'prestige'-en. Ik heb de Xbox Series X-versie de afgelopen dagen getest. Mijn voornaamste gevoel: het voelt allemaal behoorlijk vertrouwd. De 'gunplay' is scherp en bevredigend. Maar de structuur eromheen voelt net iets te vertrouwd.

De geruchten waren waar: er is geen strak geregisseerde, filmische solo-ervaring meer in Black Ops 7. De campagne is primair ontworpen als een vier-speler co-op ervaring, en dat heeft desastreuze gevolgen als je, zoals ik, gewoon op de bank van een verhaal wilt genieten. Op een niet al te hoog moeilijkheidsniveau een beetje bad guys afknallen, op exotische locaties gedropt worden, een instortend gebouw ternauwernood overleven en de net iets te lange cutscenes skippen. Daar reken ik minimaal op.

Deze game is 'always online'. Je kunt niet pauzeren. Er zijn geen checkpoints. Speel je alleen? Dan krijg je niet eens AI-teamgenoten. Je wordt gedwongen om missies die duidelijk voor vier spelers zijn ontworpen, in je eentje te klaren. Dit is geen campagne; het is een "multiplayer-experiment in een campagne-jasje". Het voelt als een veredelde 'Spec Ops'-missie, niet als het hart van een nieuwe game.

Nieuwe moves, oude gameplay

Dan de multiplayer, traditioneel het speelveld waar Call of Duty moet schitteren. En ja, het speelt soepel. De ontwikkelaar heeft een nieuw "Omnimove"-systeem en een 'wall jump' toegevoegd om de 'flow' te verbeteren. Maar verandert dit de game fundamenteel? Nee.

Dat het soepel speelt, is misschien nog zacht uitgedrukt. Alles, van de gunplay tot het nieuwe "Omnimove"-systeem, voelt direct en responsief. Dit is de Call of Duty-standaard die we verwachten. Een flinke smet op die soepele ervaring is echter de matchmaking. Er lijkt flink gesleuteld aan de 'skill-based matchmaking' (SBMM), wat leidt tot frustrerende en onevenwichtige potjes. Het ene moment domineer je, het volgende word je genadeloos ingemaakt door spelers die lichtjaren beter lijken. Dat haalt de 'flow' er vaker uit dan me lief is.

De gameplay is niet fundamenteel veranderd. Ik had liever een enorme set écht nieuwe maps gehad, maar in plaats daarvan krijg ik een aantal kaarten die me wel heel bekend voorkomen en gameplay die vooral iteratief voelt. De nieuwe 20v20 "Skirmish" modus is een uitzondering. Dat voelt anders dan voorgaande games.

Een warm bad van nostalgie

Waar de game wél raak schiet, is ironisch genoeg waar het de herhaling volledig omarmt. De traditionele, ronde-gebaseerde Zombies-modus is terug. En hoe. Dit is pure nostalgie, uitgevoerd met moderne techniek. GamesRadar noemt het een "liefdesbrief aan Black Ops 2", en dat is precies hoe het voelt. Hier stoort de bekendheid niet, omdat het precies is wat de fans wilden. Daarnaast is er een nieuwe PVE "Endgame Mode" voor grote groepen, die een leuke afwisseling biedt na de campagne.

Conclusie

Black Ops 7 is geen slechte game. Het is een technisch competente shooter met fijne 'gunplay' en (voor de liefhebber) een fantastische Zombies-modus. Maar het mist een eigen gezicht. De campagne is een mislukt co-op experiment en de multiplayer voelt meer als Black Ops 6.5. Het voelt als een dure, verplichte update voor een game die we vorig jaar ook al speelden.

Meer Bright reviews en mis niets met onze Bright-app.