Duurtest Smart #5 (slot): Te leuk om te laten staan voor een saaiere auto

Na vier weken en flink wat kilometers zit onze tijd met de Smart #5 Brabus er bijna op. Van de oprit in Winsum tot de ongelimiteerde Duitse Autobahn en de laadpalen onderweg: we hebben deze 647 pk sterke gezinscontainer stevig aan de tand gevoeld. Tijd om de balans op te maken. En ik moet bekennen: ik ben er de afgelopen weken stiekem erg aan gehecht geraakt.

Vaak hoor je bij deze auto de kritiek dat het geen 'echte' Smart meer is. Dat komt vooral omdat we ons dat merk toevallig herinneren als een piepklein autootje dat dwars in een Amsterdams parkeervak past. Maar een merk mag evolueren. Voor mij is dit namelijk wél een echte Smart. Waarom? Omdat het hele concept lichter, vrolijker en humoristischer aanvoelt dan de vermoeiend serieuze concurrentie. Hij neemt zichzelf niet al te serieus, en dat is verfrissend.

Brabus of toch verstandig?

De Brabus-uitvoering die wij reden is natuurlijk volslagen overkill. Het maakt hem ontzettend leuk en hilarisch om af en toe met een druk op het pedaal een stoet vrachtwagens tot een stipje in je binnenspiegel te degraderen. Heb je het geld ervoor over? Dan snap ik de Brabus helemaal.

Maar met de Premium-versie is het echt niet moeilijk leven. Welk uitrustingsniveau je ook kiest, ik zou je altijd aanraden om voor de versie met de grote accu te gaan. Zeker als je vakantieritten door Duitsland of Frankrijk op de planning hebt staan, wil je dat forse verbruik (we tikten soms de 28,5 kWh per 100 km aan) kunnen opvangen. Gelukkig laadt hij met zijn 800-volt systeem sneller dan je een schnitzel kunt wegkauwen.

Liever dit dan de Zeekr

Als je de balans opmaakt, is het simpelweg ontzettend veel auto voor je geld. Vergeleken met de Europese concurrentie krijg je een hele complete auto met een verrassend upmarket afwerking. En als ik nu zou moeten kiezen tussen zijn technische Geely-halfbroer, de Zeekr 7X, en deze Smart? Dan zou ik zonder een seconde te twijfelen in de #5 stappen. Hij ziet er sympathieker, onderscheidender en origineler uit. Ook het interieur, met de prachtige materialen en het theatraal omhoogkomende Sennheiser-speakertje, is een heel stuk leuker ontworpen. In deze donkere tijden is vrolijkheid voor mij in ieder geval een bijzonder steekhoudend verkoopargument.

Spoken op de Autobahn

Toch is het niet alleen maar lofzang. Het grootste nadeel blijft wat mij betreft de software. Het infotainmentsysteem is prachtig, maar de rijhulpsystemen hebben echt nog een opvoedcursus nodig. Op de adaptieve cruise control houdt de auto soms zomaar even in bij het inhalen. Ook het uitzetten van de bemoeizuchtige veiligheidssystemen is nét niet handig georganiseerd in dat doolhof van menu's.

Bovendien vind ik het super dat de auto zelf maximumsnelheden kan waarnemen en zich daarop kan aanpassen. Maar het wordt gevaarlijk als hij soms zomaar spoken ziet en plotseling besluit om 100 km/u te gaan rijden op een onbegrensde Autobahn.

Eindoordeel

Is die softwarematige stotter een reden om hem te laten staan? Wat mij betreft niet. Ik durf het wel aan om te hopen op een software-upgrade in de nabije toekomst die deze kleine ergernissen definitief gladstrijkt. Het fundament van de auto – de ruimte, het laadgemak en het heerlijke weggedrag – staat namelijk als een huis. De Smart #5 is simpelweg te leuk om te laten staan voor een saaiere auto.