Duurtest Firefly (deel 2): een volwassen cruiser met beslagen ruiten

Na de introductie van onze nieuwe logé is het hoog tijd om de Firefly de sporen te geven. Op papier belooft een compacte elektrische auto met achterwielaandrijving een hoop lol. Maar vertaalt dat zich ook naar een glimlach op de provinciale weg? We doken achter het stuur voor de eerste serieuze testkilometers.

Laten we meteen het weggedrag tackelen. Je merkt absoluut dat dit een achterwielaandrijver is. Hij stuurt lekker direct en geeft je prima feedback door het stuurwiel heen. Maar wie hoopt op het betere gooi-en-smijtwerk van een elektrische Mini Cooper, komt bedrogen uit. Dat is overigens niet per se negatief: de Firefly is stiller, beduidend minder stug en veel comfortabeler geveerd dan de stuiterende concurrent uit Oxford. Hij is daardoor minder speels, maar voelt wel als een auto uit een grotere klasse.

De aandrijflijn levert 143 pk. Voor het gros van je ritten voelt dat vlot genoeg. Je zoeft moeiteloos met het verkeer mee. Maar als je op een 80-weg ineens besluit om een treintje treuzelende auto's in te halen, mis je net even die ouderwetse elektrische stomp in je rug. Dan had ik er graag wat paardenkrachten bij gewild.

Premium gevoel en verborgen vakjes

Wat echt opvalt zodra je onderweg bent, is de rust in de cabine. De auto is opvallend stil voor een model uit dit segment. Het interieur is minimalistisch ingericht, maar de materialen en afwerking zijn dik in orde. Ik vermoed zomaar dat als je na deze Firefly in een duurdere Volkswagen ID.3 stapt, dat oprecht als een stap achteruit voelt (de binnenruimte even daargelaten).

Over ruimte gesproken, de ontwerpers hebben slim nagedacht over opbergmogelijkheden. Onder de achterbank en de passagiersstoel zitten verborgen opbergbakken. Ideaal om spullen in de auto achter te laten zonder dat ze direct in het zicht liggen.

De praktijk: actieradius en snelladen

En hoe zit het met de stroomdorst? In de praktijk verbruik ik rond de 15 kWh per 100 kilometer. Dat is een keurige score, zeker als je bedenkt dat ik veel korte stukjes rijd waarbij de kachel flink moet werken om het koude interieur op te warmen. De rangevoorspelling op het dashboard is gelukkig accuraat en betrouwbaar. Bij een mix van 50- en 80-wegen kom ik steevast uit op zo'n 280 kilometer actieradius.

Wanneer je hem vervolgens aan de snellader hangt, tikten wij in de piek 80 kW aan. Anno 2026 is dat absoluut aan de lage kant, maar in dit betaalbare, compacte segment is het een verdienstelijke snelheid (gelijk aan de Renault 5).

Ping-happy en een blazende kachel

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Rijden op de provinciale weg bracht een flinke ergernis aan het licht: de lane assist. Deze functie wil je dwangmatig in het midden van de strepen houden. Rijd je iets te ver naar de rand? Ping. Stuur je actief tegen om een vluchtheuvel te ontwijken? Ping. De Firefly is nogal ping-happy, en daar word ik dan weer minder happy van. Ik heb het systeem op b-wegen maar preventief uitgezet. Op de snelweg moet ik hem nog een eerlijke kans geven.

Een ander euvel zit in het klimaatbeheersingssysteem. Bij koud weer en een hoge luchtvochtigheid beslaan de ruiten razendsnel. Natuurlijk kun je de ontwaseming vol aanzetten, maar zodra die zijn werk heeft gedaan en je het systeem weer op 'Auto' zet, beslaat de boel binnen de kortste keren weer. Het resultaat is dat ik soms halve ritten in de herrie van een blazende ventilator zit. Van Firefly horen we dat er een software-update onderweg is om dit op te lossen. Ik hoop dat we die nog tijdens onze leenperiode mogen proberen.

Draaiende plaatjes en slimme swipes

Gelukkig maakt het infotainmentsysteem een hoop goed. Waar veel auto's doorslaan in onoverzichtelijke menu's, is de interface hier echt heel fijn en minimalistisch. Als je muziek afspeelt via het grote touchscreen, draait de albumhoes rond als een klassiek vinylplaatje. Rechtsboven in het scherm zit een handige 'insert' waar je soepel doorheen swipet, van je navigatie tot het lokale weerbericht.

Fysieke knoppen voor klimaat en volume ontbreken weliswaar, maar de software-ontwerpers hebben daar een trucje voor bedacht. Met een veegbeweging van twee vingers over het scherm pas je direct het volume of de temperatuur aan. Dat werkt verrassend natuurlijk, zelfs zonder dat je je ogen van de weg hoeft te halen.