Duurtest MacBook Neo vs. MacBook Air M2: 'Deze laptop kan je iedereen aanraden'

De MacBook Neo is zo’n product waarbij je automatisch op zoek gaat naar het addertje onder het gras: een nieuwe MacBook van 699 euro, daar moet haast iets aan mankeren. Ik ruilde mijn eigen MacBook Air M2 ruim een week lang in voor de Neo en ik moet zeggen: ik ben positief verrast.

Na ruim een week werken op de MacBook Neo in plaats van mijn eigen MacBook Air M2, waar ik normaal gesproken onder meer op schrijf, monteer en te veel tabs op open laat staan, is de conclusie simpel: er zijn inderdaad compromissen. Maar opvallend vaak zitten ze net niet op de plekken die het belangrijkst zijn. En daardoor is de MacBook Neo een veel capabelere laptop dan je zou denken. Niet alleen de MacBook Air moet oppassen: een groot deel van de Windows-laptops en Chromebooks kan echt wel inpakken.

Laat ik beginnen bij het belangrijkste: snelheid zoals je die voelt. Niet in een spreadsheet vol benchmarks, maar gewoon in het dagelijks gebruik. Een browser openen. Tussen apps wisselen. Tekst tikken. Foto’s importeren. Even een video knippen. Daar voelt de Neo verrassend volwassen. Dat komt omdat de single-core prestaties, nog altijd de beste graadmeter voor hoe snel een computer aanvoelt bij normaal werk, dicht in de buurt zitten van de MacBook Air M2 – in benchmarks scoort de A 18 Pro van de Neo zelfs beter dan de M2. En dat merk je. Deze laptop voelt niet als een goedkope noodoplossing, hij voelt als een echte MacBook.

Goed formaat, 13 inch

Dat is misschien wel de knapste prestatie van de Neo. Je merkt in het normale gebruik eigenlijk niet dat hier een iPhone-chip in zit. Dat klinkt als een belediging, maar is het tegenovergestelde. Het voelt eerder als het logische eindpunt van iets wat Apple al jaren aan het voorbereiden is: chips die zo efficiënt en zo snel zijn geworden dat de grens tussen telefoon en laptop vooral nog marketing is. Voor tekstverwerken, browsen, mailen, Slack, muziek, lichte beeldbewerking en een berg alledaagse taken doet de Neo precies wat je wilt. Open, klik, klaar.

Daarmee lijkt hij verdacht veel op mijn eigen MacBook Air M2. Ook die is zo’n dertien inch groot werkmaatje dat vooral uitblinkt doordat hij nooit in de weg zit. Dat formaat blijft gewoon heerlijk: compact genoeg om overal mee naartoe te slepen, groot genoeg om echt op te werken. Zet je de Air M2 en Neo naast elkaar, dan voelt dat verschil in positionering ineens behoorlijk klein.

© Bright

De MacBook Air is iets groter, met ook iets meer schermruimte.

Toch zit het verschil wel degelijk onder de motorkap. Mijn MacBook Air M2 heeft 16 GB werkgeheugen, en de Neo moet het doen met 8 GB. Meer krijg je ook niet. En dat is precies waar je het plafond van de Neo begint te voelen. Niet meteen, niet dramatisch, maar wel eerder. Als je heel veel tabs openzet, allerlei apps tegelijk laat draaien en tussendoor nog iets zwaarders probeert te doen, zie je af en toe een hapering. Geen instorting, geen complete wanhoop, maar wel dat minieme moment waarop macOS even moet slikken. De Air M2 heeft op dat vlak gewoon meer adem, en daar zie je ook de meerwaarde van zo'n duurder apparaat – los van de kleine besparingen die de Neo op allerlei vlakke doet.

Je kunt er vrijwel alles mee

Dat extra geheugen maakt de Air toekomstvaster, en eerlijk is eerlijk: het is ook de reden dat ik mijn eigen Air nog net iets zorgelozer gebruik. Ik denk niet na over wat er allemaal openstaat. De Neo nodigt iets meer uit tot normaal gedrag, wat voor veel mensen waarschijnlijk prima werkt. Alleen: wij techjournalisten en andere digitale hamsteraars doen zelden aan normaal gedrag.

Het tweede duidelijke verschil zit in de opslag. De SSD van de Neo is trager, en dat is één van die specificaties die je vaak kunt wegwuiven totdat je hem in de praktijk tegenkomt. Apps installeren duurt langer, grote bestanden kopiëren gaat minder vlot en bij zwaardere taken waarbij veel data wordt weggeschreven of ingelezen merk je dat de machine minder gretig aanvoelt. Dat maakt hem niet traag, maar wel iets minder scherp aan de randen. Juist de Air M2 voelt op zulke momenten meer als een machine die nog wat speling over heeft.

© Bright

De MacBook Neo is speels op de best mogelijke manier.

En toch: zelfs op creatief vlak viel de Neo me mee. Sterker nog, meer dan mee. Foto’s bewerken gaat prima. Audio bewerken ook. En ja, je kunt er ook gewoon 4K-video op monteren. Dat is misschien de opvallendste uitkomst van deze duurtest, omdat het precies het punt is waarop je een budget-MacBook zou verwachten door het ijs te zakken. Maar dat gebeurt niet. De Neo houdt zich gewoon staande. Alleen het exporteren duurt langer, omdat de multi-core prestaties daar meer tellen. Dat merk je echter ook al bij een MacBook Air: wie vaak exporteert, gebruikt daarom een Pro. Apple heeft die verschillende eisen van gebruikers precies goed begrepen.

Dat is ook logisch, als je er nuchter naar kijkt. Wie zo veel videowerk doet dat elke extra minuut exporttijd onacceptabel is, hoort eigenlijk al niet meer bij de Neo-doelgroep. Maar eerlijk gezegd vaak ook niet meer bij de Air-doelgroep. Dan kom je vanzelf uit bij een MacBook Pro. Voor iedereen daaronder is de balans van de Neo juist bijzonder goed: snel in de dingen die de bedoelde koper het vaakst doet, en bekwaam genoeg als je af en toe buiten die lijntjes kleurt.

Nadelen op de juiste plekken

Er zijn ook verschillen die niets met pure prestaties te maken hebben, maar wel met dagelijks comfort. Een positief voorbeeld: de MacBook Neo heeft geen notch. Geen scherminkeping bovenin dus, maar gewoon een iets dikkere rand. Officieel is dat minder modern. In de praktijk kijkt het rustiger. Ik ben inmiddels nog steeds niet volledig bevriend geraakt met de notch op MacBooks, en op de Neo voelt het scherm daarom opvallend kalm. Minder ambitieus misschien, maar ook minder aanwezig. Soms is ouderwets gewoon prettiger.

Een veel irritanter gemis is de sensor voor omgevingslicht. Daardoor werkt het automatisch aanpassen van de schermhelderheid niet zoals je gewend bent op recente MacBooks, en dat mis ik veel meer dan ik vooraf dacht. Het is zo’n luxe die pas opvalt als die wegvalt. Op een MacBook Air stel ik de helderheid zelden handmatig bij. Op de Neo moest dat ineens weer wel. Overdag, ’s avonds, bij wisselend licht: je bent er opeens mee bezig. Het is geen dealbreaker, maar wel precies zo’n kleine ergernis die zich opstapelt omdat je hem elke dag tegenkomt.

Het laden is ook minder elegant. Het gaat trager dan op de Air en vooral MagSafe mis ik. Niet alleen omdat het handig is, maar ook omdat het één van die kleine MacBook-gemakken is die je pas waardeert als iemand het afpakt. Met gewone usb-c laden kom je er ook, natuurlijk. Maar de Neo voelt hier net wat basaler dan zijn duurdere broer.

Ik zou m'n Air er best voor inruilen

En toch kom ik steeds weer uit bij dezelfde conclusie: ik zou mijn inmiddels drie jaar oude MacBook Air M2 best kunnen inruilen voor een Neo. Echt. Ik zou een paar dingen missen. Het extra geheugen. De automatische helderheid. Het net wat vlottere gevoel bij zwaardere taken. MagSafe en externe schermren op 120Hz. Maar niets daarvan is onoverkomelijk. Dat is misschien wel het grootste compliment dat je de Neo kunt geven. Niet dat hij goed is voor zijn prijs, maar dat hij ook gewoon goed is als laptop.

Daarmee is de MacBook Neo ook voor een veel grotere groep interessant dan alleen studenten of mensen die 'af en toe' een laptop nodig hebben. Apple zet hem zo in de markt: lekker veilig, lekker instapperig. Maar in de praktijk is hij breder inzetbaar. Voor heel wat huidige MacBook Air-gebruikers is dit simpelweg een prima alternatief. Een alternatief dat misschien net iets minder luxe is, maar ook bijna de helft kost.

© Bright

Een fijn, degelijk toetsenbord maakt de laptop compleet.

De MacBook Neo doet me terugdenken aan mijn eerste eigen Mac: de 'MacBook' uit 2006. Wit plastic, de eerste Apple-laptop met Intel-chip en daarmee veel meer compatible. Destijds voor een Mac redelijk betaalbaar, maar op het prijsniveau van de huidige Air. Die MacBook was dankzij macOS een verademing voor wie alleen Windows gewend was. Dat aspect is niet veranderd: macOS blinkt nog steeds uit in 'It Just Works' en zal een verademing zijn voor al die iPhone-gebruikers die er nog een Windows-laptop naast gebruiken.

En die bouwkwaliteit: de MacBook Neo presteert niet alleen als een volwaardige Mac, hij is ook zo gebouwd. Mooi, stevig, robuust. De MacBook Neo doet eigenlijk op elk vlak iets dat de concurrentie niet kan bijbenen, zeker niet voor die prijs. 

'MacBook Neo' is wat mij betreft voortaan het standaardantwoord op de vraag 'welke laptop moet ik hebben?'. Heb je meer nodig, dan biedt Apple dat, en voor vergelijkbare prijzen ook andere fabrikanten. Heb je die aanvullende eisen niet, dan is de MacBook Neo de snelste, mooist gebouwde laptop met het mooiste scherm en het beste geluid in zijn prijsklasse, met ook nog het meest complete besturingssysteem. Dat maakt de MacBook Neo een klasse apart. Goeie naam: dit voelt als een nieuw tijdperk.

De MacBook Neo is er in de kleuren zilver, indigo, citrus en blush – vanaf 699 euro met 256GB opslag zonder Touch ID, of 799 euro voor 512GB opslag en met Touch ID. Ben je student en krijg je korting? Kies dan voor meer opslag, je zal jezelf dankbaar zijn.