Duurtest Firefly (deel 3): van afschuwelijke kar naar droomauto in één swipe

Na onze avonturen op de provinciale weg, waar we de bemoeizuchtige rijbaanassistent vervloekten, is het tijd voor de stad en de snelweg. Want hoewel deze compacte Firefly comfortabel en volwassen aanvoelt, is het natuurlijk in de basis een auto die is ontworpen om te overleven in de stadsjungle. En dat doet hij met verve.

Laten we beginnen bij de supermarkt. Op de parkeerplaats van de Albert Heijn in Winsum ontpopt deze auto zich direct tot een koning van de wendbaarheid. Dat is de zegen van achterwielaandrijving in een compacte auto: de voorwielen hoeven geen aandrijfkrachten te verwerken en kunnen daardoor veel schuiner insturen. Het resultaat is een absurd korte draaicirkel van slechts 9,4 meter. Je gooit hem moeiteloos in het krapste gaatje. Dat wordt bovendien nog makkelijker gemaakt door de uitstekende, haarscherpe camera's rondom en de lage raamlijn, waardoor je precies ziet waar je wielen zich bevinden.

Comfort boven gooi-en-smijtwerk

Die wendbaarheid betekent overigens niet dat het een sportwagen is. Onderhuids is de Firefly uitgerust met een multilink-achteras, iets wat vrij zeldzaam is in dit compacte segment. Dat merk je aan alles: de auto strijkt drempels en oneffenheden glad. Het draait hier overduidelijk om comfort.

Er zit weliswaar een 'Sport'-knop op, waarmee de reactie op het stroompedaal direct een stuk feller en directer wordt. Dat is best even lollig, maar het past eigenlijk niet bij het karakter van de auto. Als je het tempo te veel opvoert en de auto een hoek om smijt, beginnen de standaard gemonteerde banden vrij vlot te piepen en voelt de besturing te licht en afstandelijk. Wat mij betreft hadden ze die Sport-stand prima weg mogen laten. Lekker in 'Comfort' laten staan en zoeven.

De stuur-jiggle op de snelweg

In deel 2 concludeerden we al dat de rijhulpsystemen op b-wegen vooral irritant zijn. Hoe zit dat op de snelweg? Een stuk beter. Als je invoegt en het systeem het sturen, accelereren en remmen laat overnemen, werkt dat soepel en veilig. De hoge rekenkracht van het NIO-systeem bewijst hier zijn waarde.

Toch maakt hij zijn fouten van de provinciale weg niet helemáál goed. Op de snelweg eist de auto namelijk regelmatig geruststelling in de vorm van een kleine jiggle aan het stuurwiel, om te bewijzen dat je nog wel oplet. Als je op een lange, lege en rechte snelweg rijdt, ga je je daar na een tijdje aan ergeren. Vaak zet ik het dan alsnog maar gewoon uit.

Een wijze les voor de beginnende bestuurder

En dat uitzetten brengt me bij het belangrijkste onderdeel van deze auto. Zoals bekend zijn de veiligheidssystemen in Chinese auto's extreem streng. Een kilometer te hard of een fractie van een seconde te lang naar het scherm kijken, en de auto raakt auditief in paniek.

Mijn oudste zoon heeft net zijn rijbewijs. Toen hij voor het eerst een rondje met de Firefly mocht rijden, heb ik hem als allereerste les geleerd hoe je met één simpele swipe naar beneden op het scherm al die betuttelende piepjes uitzet. Bij zijn tweede rit vergat hij dat trucje. Zijn mening over de auto sloeg binnen tien seconden om van "dit is de leukste auto die bestaat" naar "wat is dit voor afschuwelijke kar!".

Het is het perfecte bewijs van hoe cruciaal software is. Een auto die mechanisch en qua comfort fantastisch is, kan door een overijverige camera volledig verpest worden. Gelukkig heeft Firefly begrepen dat een verlossende sneltoets een absolute noodzaak is.