Recensie: Spider-Noir is een matige Marvel-serie met Nicolas Cage als Spider-Man

In Spider-Man: Into the Spider-Verse proberen verschillende versies van de superheld het multiversum te redden, en een van de leukste was Spider-Noir: een jaren dertig detective-Spider-Man met de hoge polygoonjournaal-stem van Nicolas Cage. Maar blijft één grap acht afleveringen lang leuk?

Spider-Noir is de live-action vertolking van deze jaren ‘30 detective. Nicolas Cage keert terug als Ben Reilly, een oorlogsveteraan via een ongeluk de krachten van een spin kreeg. In feite is de detective Spider-Man, maar hij noemt zichzelf ‘The Spider’. Dat past beter bij het film noir-stijltje van zijn wereld. Het New York van 1930 blijft een fantastische setting voor moordmysteries: door de depressie heerst er zware armoede en drank is bovendien illegaal. De perfecte voedingsbodem voor een misdaadimperium zoals dat van Al Capone.

Spider-Noir is cliché als detective én als Spider-Man

Daarom is het zo jammer dat Spider-Noir niets met het wereldje doet! De serie begint zoals alle film noir-detectives, met een bloedmooie nachtclubzangeres die Ben Reilly inhuurt om haar compagnon te zoeken. Gaandeweg raakt de detective uiteraard verliefd op de zangeres en gaandeweg verstrengeld in een web van leugens en mysteries.

Maar hier is het grootste probleem: het mysterie is verrassend snel opgelost! Er wordt eigenlijk niets verfrissends gedaan met het film noir-genre behalve (zeer succesvol) de visuals en camerastandpunten nabootsen. Het verhaal dat de serie volgt is een typisch Spider-Man avontuur, waarin verschoppelingen superkrachten krijgen, ingelijfd worden door een crimineel meesterbrein, en Spider-Man vervolgens de stad moet redden maar ten kosten van… blablabla!

Kijken in zwart-wit of in kleur?

Heel zwart-wit: Wat doet deze Spidey anders dan in de tientallen films en spin-offs die we nu rijk zijn? Het is vooral de stijl; je kunt Spider-Noir in zwart-wit kijken of met bonte technicolor-kleuren. Zonder is authentieker, maar mét het dik aangezette kleurenspectrum kan juist nostalgischer voelen. De felle tinten en het wat blikkerige geluid doen denken aan jaren tachtig en negentig films en series. In kleur heeft Spider-Noir soms wat weg van de Tim Burton Batman-films… of een minder energieke versie van de Sam Raimi Spider-Man-trilogie.

Misschien is het genoeg voor Spider-fans om de webslingeraar in een matige zwart-wit detective te zien. Maar zullen zij het Marvel en producent Sony ook vergeven dat Spidey amper in de serie zit? Er zijn hele afleveringen waarin Nicolas Cage het masker niet draagt. De paar actiescènes die plaatsvinden zijn kleinschalig en over voor je het beseft. Dat komt low budget over, en dat gevoel wil je niet bij Spider-Man.

Nicolas Cage speelt Spider-Man hilarisch overdreven

De slechte uitwerking is extra zonde omdat Nicolas Cage er duidelijk zin in had. De acteur werd een meme omdat hij graag overacteert, en Spider-Noir past in het rijtje van z’n ‘beste werk’. De held vermomt zich regelmatig tijdens onderzoeken en zet dan de meest overdreven gangsteraccenten op; van het soort dat kijkers nu alleen nog in Looney Tunes-tekenfilms horen. Heerlijk flauw! Ook in de spaarzame actiescènes doet de zestigjarige Cage nog goed z’n best.

Spider-Noir had iets heel bijzonders of in ieder geval experimenteels kunnen zijn. Een beetje in de lijn van WandaVision en Wonder Man; Marvel-series die ook met genreclichés werkten en daar iets nieuws van maakten. Deze matige detective is vooral leuk voor de grootste fans van Spider-Man… of van Nicolas Cage die acteert op standje elf. 

Spider-Noir verschijnt woensdag 27 mei exclusief op Prime Video met wekelijks een nieuwe aflevering.