Duurtest Polestar 4 (deel 1): een Zweedse tank zonder achterruit

We stappen uit de gestroomlijnde, lage Mercedes CLA en klimmen in iets totaal anders: de Polestar 4. Een auto die direct de tongen losmaakt. Niet alleen omdat hij met zijn lengte van 4,84 meter behoorlijk imposant is, maar vooral vanwege de spraakmakende designkeuze: het gebrek aan een achterruit. De komende weken gaan we ontdekken of dit een geniale innovatie is, of dat er een goede reden bestaat dat slechts 1 automaker dit met 1 model doet.

Onze nieuwe duurtester is de Long Range Single Motor-variant. Vers uit de fabriek (april 2026), gehuld in een strakke grijze lak en met een catalogusprijs van € 65.400. Voor dat geld krijg je 272 pk op de achterwielen en een riante theoretische actieradius van 620 kilometer. Daarmee nestelt hij zich in een interessant segment: flink duurder dan een Tesla Model Y, maar een stuk schappelijker geprijsd dan de premium-SUV's van Porsche of Audi.

Geen uitzicht

Het ontbreken van de achterruit ziet er van de buitenkant geweldig modern en futuristisch uit. Het geeft de auto een unieke, gestroomlijnde look. Binnenin merk je er in eerste instantie weinig van als je naar voren kijkt. Maar werp je een blik over je schouder naar de achterbank, dan staar je een soort donkere nachtclub in.

Echt vervelend wordt het pas als je gaat rijden en in de binnenspiegel kijkt. Die "spiegel" is namelijk een digitaal scherm dat gevoed wordt door een camera op het dak. Je zou net zo goed met een grote, dichte boedelbak achter de auto kunnen rijden, want deze digitale weergave werkt behoorlijk desoriënterend. De spiegel hangt gevoelsmatig vrij ver naar binnen en het camerabeeld is veel verder ingezoomd dan bij een normale spiegel het geval zou zijn.

Het resultaat? Ik schrik me elke keer een ongeluk als ik erin kijk. Het beeld 'klopt' simpelweg niet met de informatie die ik gelijktijdig uit mijn buitenspiegels krijg. Nu zullen er ongetwijfeld Polestar-rijders zijn die roepen dat het binnen vijf minuten went, maar er is een biologische reden dat een spiegel beter werkt dan een scherm. Een beeldscherm heeft de akelige eigenschap dat het beeld voor beide ogen exact gelijk is. Een ouderwetse spiegel geeft onze ogen echter nét verschillende informatie, waardoor ons brein diepte kan inschatten. Dat kan met een scherm niet. Hierdoor vind ik het heel lastig om de intentie en de afstand van de bumperklever (of niet) achter me in te schatten. Het zorgt voor een onrustig gevoel, al gaan we de komende weken zien of de gewenning alsnog komt.

Een prachtige Volvo-tank

De Polestar 4 is prachtig van vorm. Het lijnenspel is strak en de manier waarop de flank overloopt in de achterklep is fraai. Al blijf ik me hardop afvragen waarom hier geen Volvo-logo op de neus zit. Met die kenmerkende Hammer of Thor-koplampen ademt de auto aan alle kanten het DNA van het zustermerk.

Groot is hij ook. Er zitten standaard al flinke 20-inch velgen onder, maar door de enorme proporties van de koets lijken die wielen optisch eigenlijk nog één of twee maten te klein. Onderhuids deelt deze auto zijn SEA-platform met de Smart #5 en de Zeekr 7X, maar moederbedrijf Geely bewijst dat het heel goed kan differentiëren. Waar de Smart vrolijk en speels is, ademt de Polestar 4 van binnen die typische, minimalistische Scandinavische sfeer. Hij voelt echt aan als een Volvo, eh... Polestar.

Van sportauto naar bankstel

Het contrast met de Mercedes CLA waar we net uitkomen, is dag en nacht. De CLA voelde compact en sportief; in de Polestar 4 neem je plaats in een riant, comfortabel bankstel met flinke zetels. De auto is net zo stil en comfortabel als de Benz, maar hij weet zijn gewicht een stuk minder goed te verhullen. Je merkt aan alles dat je met een zware tank op pad bent.

Volgende week duiken we in de software en het infotainment. Polestar leunt zwaar op het Google Automotive-systeem. Werkt dat net zo feilloos als we hopen, en hoe bevalt de ergonomie in deze rijdende huiskamer?