Duurtest Polestar 4 (deel 2): het infotainmentsysteem

Na de eerste meters met de Polestar 4 parkeren we de mechanica even. Het is tijd om het enorme 15,4-inch touchscreen op te starten. Polestar leunt voor zijn infotainment volledig op Android Automotive. Dat klinkt als een garantie voor digitaal succes, maar in de praktijk blijken er nog wel wat haken en ogen aan te zitten. Zeker als de auto besluit om hardnekkig offline te blijven.

In de basis is de keuze voor Android Automotive een prima beslissing. Het is een degelijk, beproefd systeem dat we inmiddels uit flink wat auto's kennen. Renault, Volvo en Nissan gebruiken het allemaal. Het onlangs door ons geteste MBUX-systeem van Mercedes voelde weliswaar een stuk sneller en moderner aan, maar met de interface van Google is in principe weinig mis. Al begint de logica wel direct met een vreemde kronkel: je moet in deze auto namelijk verplicht twee keer inloggen. Eerst met je Polestar-account om de auto te configureren, en daarna nóg een keer met je Google-account om de App Store en Google Maps te kunnen gebruiken. Dat had anno 2026 best wat gestroomlijnder gemogen en verraadt dat je niet alleen met Polestar, maar ook met Google van doen hebt achter het stuur.

Het mysterie van de tweede eigenaar

Mijn specifieke testauto bracht direct een groter, digitaal probleem aan het licht. De Polestar had voor mijn leenperiode blijkbaar al een eigenaar gekoppeld gekregen in het systeem. Ik werd als 'tweede gebruiker' aan de auto toegevoegd, en we zijn inmiddels al een volle week bezig om dat administratief en softwarematig recht te trekken. Tot op heden zonder succes.

Het gevolg is een auto die hardnekkig weigert om online te gaan, ondanks dat het benodigde abonnement er gewoon op schijnt te zitten. En een Android-auto zonder internet is als een smartphone zonder simkaart. Google Maps werkt wel, maar weigert live file-informatie te tonen. Ook het aanmaken van een digitale sleutel op mijn telefoon is onmogelijk. Collega-journalisten meldden online al vaker dat het systeem van Polestar af en toe last heeft van incidentele software-glitches en een soms wat stroperig reagerend touchscreen. Mijn ervaring laat vooral zien dat digitale complexiteit onherroepelijk leidt tot meer problemen.

Omdat het ingebouwde systeem offline is, ben ik noodgedwongen aangewezen op Apple CarPlay om in ieder geval mijn navigatie up-to-date te hebben. Dat werkt gelukkig draadloos, maar de verbinding gedraagt zich behoorlijk spotty. Gisteren liet ik via CarPlay een binnengekomen WhatsApp-berichtje voorlezen door Siri. Daarna weigerde mijn podcast resoluut om verder af te spelen. Zelfs het volledig verbreken en opnieuw verbinden van mijn telefoon mocht niet baten; Carplay weigerde dienst.

De zegen van de sneltoets

Is het dan alleen maar digitale kommer en kwel? Zeker niet. Polestar verdient namelijk een enorme pluim voor de manier waarop ze de verplichte, vermoeiende Europese rijhulpjes hebben getemd. Waar je bij veel merken diep in de menu's moet graven om de panische snelheidswaarschuwing uit te zetten, hebben de Zweden een slimme vluchtweg ingebouwd.

Je kunt op het hoofdscherm een aantal vaste sneltoetsen pinnen. Met welgeteld één klik zet je de overspeed alert uit. Nog een klik en de aandachtsmonitor zwijgt. Een derde klik en de rijbaanassistent bemoeit zich niet meer met je stuurgedrag. Dat is fantastisch geregeld en haalt direct een enorme bron van frustratie weg.

Qua verdere ergonomie merk je dat Polestar bijna álle fysieke knoppen heeft verwijderd. Zelfs voor het verstellen van je buitenspiegels of het stuurwiel moet je het scherm in. Dat gaat mij echt een stap te ver. Ik mis met name fysieke knoppen voor de kachelbediening; die functies moet je blindelings kunnen vinden tijdens het rijden, zonder je ogen van de weg te halen.

Wel is er een flinke, fysieke volumeknop geplaatst op de console tussen de voorstoelen. Een fijne toevoeging, al is het een gemiste kans dat je met die knop niet ook direct naar het volgende of vorige muzieknummer kunt skippen. Die optie ontbreekt helaas.

Vorstelijk in de nachtclub

Als we de balans van het interieur opmaken, moeten we ook even achterin kijken. Waar je als bestuurder door de dichte achterkant het gevoel hebt dat je met een boedelbak onderweg bent, merk je daar op de achterbank bizar genoeg helemaal niets van. Je zit daar werkelijk vorstelijk op flinke, comfortabele zetels.

Tussen de voorstoelen zit bovendien een klein, dedicated touchscreen voor de achterpassagiers. Verwacht hier geen Tesla-praktijken waarbij je complete Netflix-series kunt streamen op het scherm, maar alles wat je daar als passagier wilt bedienen – zoals de airco en de sfeerverlichting – kun je er vlot en gemakkelijk mee aanpassen.

In deel 3: Gaan we de weg op. We laten de software-nukken achter ons en gaan kijken hoe deze tank presteert in de praktijk. Hoe zit het met het stroomverbruik, hoe snel laadt hij aan de snellader en weet de Single Motor zijn forse gewicht een beetje te maskeren op de snelweg?