Recensie: Masters of the Universe geeft He-Man de power én veel zelfspot

Na tientallen jaren ontwikkelhel, studiowissels en mislukte pogingen krijgt Masters of the Universe eindelijk een bioscoopfilm. De jaren ‘80 speelgoedlijn wordt warm omhelsd al lacht de film net zo vaak mét als óm de gespierde mannen, de kakelende skelettovenaars en hun bizarre namen. He-Man heeft als held en als film twee gezichten.

Vóór Pokémon, Power Rangers en Teenage Mutant Ninja Turtles, was er Masters of the Universe. De speelgoedlijn ging om de gespierde schaarsgeklede He-Man, die samen met andere potige mannen en zijn groene tijger Cringer het opnam tegen de kwaadaardige schedeltovenaar Skeletor. Oké, dit is geen Lord of the Rings, maar de action figures waren fantastisch en hadden de meest uiteenlopende wapens en coole designs. 

Een hoop keren er in volle glorie terug in de film, en He-Mans achtergrondverhaal krijgt zelfs een uitgebreide proloog, die wordt verteld door een enigszins beschaamde hoofdrolspeler, Nicolas Galitzine. Zijn echte naam is prins Adam, en na jaren onderduiken op aarde keert hij terug naar Eternia om eindelijk af te rekenen met Skeletor. 

Magische laserstralen en elektrische gitaarsolo’s

De film leunt zwaar op klassieke fantasy-elementen: magische zwaarden, buitenaardse landschappen, monsterlijke krijgers en een strijd tussen goed en kwaad die weinig ruimte laat voor nuance. Sterker nog, de film is op z’n best wanneer het ongegeneerd alle subtiliteit laat varen. Monsters die door muren breken, helden die kleurrijke magische laserstralen afvuren, onder begeleiding van snerpende elektrische gitaarsolo’s. Voor de authenticiteit zijn die door niemand minder dan Queen-legende Brian May gespeeld.

Het helpt ook dat Masters of the Universe er voor een groot deel uitziet alsof de tekenfilm naar het witte doek is gebracht. Natuurlijk zien de omgeving en dieren er realistisch uit, maar alle helden en schurken dragen hun speelgoed-outfits. He-Man heeft inderdaad een piepklein harnas en een lendelap aan, zoals de camera met plezier laat zien in close-ups van Galitzines wasbordje. 

Die zelfreferentiële humor zit door de hele film en er zijn voldoende knipogen en toespelingen naar He-Mans moderne imago als een gay icon en broedplaats voor memes (kennen jullie deze nog?). Bedenker Mattel viel dat niet op in de jaren ‘80, maar de gay community zeker wel. Skeletor geeft He-Man bijvoorbeeld meerdere complimenten voor zijn grote spieren en ‘lange zwaard’. 

Skeletor is een enorme diva

De schurk, ingesproken door Jared Leto, is het hoogtepunt van Masters of the Universe. Niet alleen omdat de pratende 3D-schedel met vlammende ogen er superknap gemaakt uitziet, hij is ook de grootste diva van Eternia. Je ziet z’n handlangers vaak met de ogen rollen wanneer de tovenaar weer een hysterische monoloog start over hoe heerlijk kwaadaardig hij is. Precies zoals in de tekenfilms. 

Ook een schot in de roos is Idris Elba als Man-At-Arms, de rechterhand van He-Man. Maar de rest van de cast maakt minder indruk. Met name hoofdrolspeler Galitzine wordt vaak naar de achtergrond gedrukt door de twee oudere acteurs. Hij lijkt niet precies te weten wanneer hij He-Man serieus of overdreven moet spelen. Dat probleem zit door de hele film.

Te veel zelfspot voor een serieuze film

Kun je een serieuze live-action film van Masters of the Universe maken? In 1987 mislukte dat faliekant met een versie waarin Dolph Lundgren He-Man speelde. De nieuwe film geeft een mooi eerbetoon aan de Lundgren-versie, en tegelijkertijd durft het nooit volledig zichzelf te accepteren. De acteurs zijn constant naar de camera aan het knipogen en geven commentaar over hoe ‘raar’ alles is. Zo is er een soldaat met een grote robotvuist die ‘Fisto’ heet. Na de zesde opmerking daarover snappen we het wel. De jaren ‘80 waren raar, we weten het! We zagen allemaal Stranger Things!

De zelfspot maakt de serieuze scènes ook saai en ongeloofwaardig, en het verhaal is verder zo cliché als maar kan. De bijna 2,5 uur lange film loopt daarom vooral in het midden stroef. Als de actie uitbreekt ziet alles er wel uitstekend uit. Regisseur Travis Knight maakte eerder Transformers-film Bumblebee, dus dit is niet z’n eerste succesvolle speelgoedfilm. 

Wie opgroeide met het speelgoed, kan na bijna een halve eeuw eindelijk z’n kinderdroom zien uitkomen in de bios. Een nieuwe Guardians of the Galaxy is dit echter niet. He-Man heeft wel power, maar het mist een kloppend hart dat een groter publiek kan trekken. 

Masters of the Universe draait nu in de bioscoop.