Duurtest Polestar 4 (slot): Fluisterstil reizen met een vleugje Russisch roulette

De vier weken met de Polestar 4 Long Range Single Motor zitten erop. Na een maand lang intensief sturen over de provinciale wegen rond Winsum, ritten over de snelweg en urenlang staren in een digitaal beeldscherm in plaats van een achteruitkijkspiegel, maken we de balans op. Het is de zegen van een duurtest: software-ergernissen die in de eerste week onoverkomelijk lijken, slijten na een maand vaak weg. Maar er bleef één digitaal spook in de Zweedse tank over.

Laat ik beginnen met de uitsmijter: de Polestar 4 is onder de streep een fantastisch rijdende, fluisterstille huiskamer waarvan je de design-nukken uiteindelijk kunt vergeven. Maar die vergeving komt wel met een gebruiksaanwijzing.

De nuance van de dichte kont

In het eerste deel van deze test was ik behoorlijk kritisch over de dichte achterkant en de digitale camera-binnenspiegel. Na vier weken moet ik daar iets in nuanceren: een absolute afrader is het niet, er valt mee te leven. Maar een nadeel blijft het wel. Omdat een plat scherm nu eenmaal geen diepte-informatie naar je twee ogen kan sturen – zoals een echte spiegel dat wel doet – blijft het nagenoeg onmogelijk om snel een inschatting te maken van de afstand van een achterligger.

Dat rijdt vermoeiender, zeker op de Autobahn, waar het cruciaal is om in een fractie van een seconde te kunnen inschatten hoe snel die naderende auto op de linkerbaan dichterbij komt. Visueel oogt de dichte achterkant van buiten hypermodern, maar functioneel blijft het een concessie van vorm over functie.

Het Russische roulette-systeem

Gelukkig is er ook goed nieuws op digitaal vlak. Waar ik in de eerste week nog worstelde met een auto die hardnekkig offline bleef en een CarPlay-verbinding die haperde zodra Siri een bericht voorlas, loste de tijd (en de helpdesk) een hoop op. Ik kreeg de auto online via Vodafone, de live file-informatie in Google Maps stroomde binnen en ook aan de nukkige cruise control ben ik gewend geraakt. In plaats van gas bij te geven, klik ik nu simpelweg op de 'X' op het stuur om tijdelijk van de cruise control af te gaan bij het inhalen. Dat voorkomt dat de computer daarna in paniek vol op de rem trapt om terug te schieten naar de ingestelde snelheid.

Toch is er één software-ergernis die na een maand weigerde te verdwijnen: het gebruikersprofiel. De Polestar 4 gebruikt een soort Russisch roulette-systeem om te bepalen welk profiel hij laadt bij het instappen. Of ik nu aankom met mijn telefoon, de fysieke sleutel, of beide: de auto weigert met regelmaat mijn persoonlijke instellingen te laden en springt regelmatig op de 'Gast'-modus. Je zit dan na het starten steevast twintig seconden te wachten tot het scherm eindelijk is opgestart, waarna je handmatig je profiel moet selecteren om je stoel, spiegels en Spotify-account terug te krijgen.

Ik ben even online gedoken om te kijken of ik de enige ben, maar op Reddit en diverse Polestar 4-gebruikersgroepen op Facebook regent het exact dezelfde klachten. Het blijkt een zeer bekend en hardnekkig softwareprobleem te zijn dat te maken heeft met de manier waarop de auto digitale sleutels en fysieke fobs aan profielen koppelt. Polestar, als jullie meelezen: hier is snel een over-the-air update voor nodig.

De strijd binnen de Geely-familie

Met een catalogusprijs van € 65.400 is de prijsstelling van deze Long Range Single Motor logisch. Binnenin voelt alles op en top luxe en de auto is werkelijk gigantisch ruim, met name voor de achterpassagiers die in een soort lounge plaatsnemen. Een groot pluspunt ten opzichte van zijn technische Geely-broers is de merkstatus: bij deze auto hoef je op een verjaardag niet uit te leggen wat je rijdt, wat je bij een Zeekr of een Smart nog wel moet doen.

Maar dat betekent niet dat de Polestar 4 zijn interne familie-strijd moeiteloos wint. Kijk je puur naar de techniek, dan laten zijn neefjes hem op een aantal vlakken achter zich. De Smart #5 is goedkoper, heeft nóg meer binnenruimte en laadt dankzij een 800-volt systeem aanzienlijk sneller. En de Zeekr 7X? Die deelt die razendsnelle laadtechniek, heeft wél gewoon een achterruit met normale spiegels, biedt meer ruimte en heeft een interface die moderner aanvoelt.

De schaduw van de CLA

De vorige duurtester op de oprit was de Mercedes-Benz CLA 250+. Die auto was weliswaar een slag kleiner (en goedkoper), maar heeft het deze Polestar gedurende de testperiode moeilijk gemaakt. Natuurlijk speelt er altijd een stukje 'recency bias' mee als je een auto test. Kom ik uit een wagen die ik in de fik zou willen steken, dan is dat goed nieuws voor de daaropvolgende duurtester. En de CLA is echt een geweldige auto. Als ik morgen opnieuw de 2200 kilometer lange roadtrip naar Milaan zou moeten maken, dan stap ik zonder twijfel weer in de Mercedes. De CLA is efficiënter, heeft meer rijbereik, laadt sneller en is onderaan de streep dus een stuk goedkoper en relaxter op de écht lange afstand. Wel zou ik in de Mercedes de massagestoelen en de serene, fluisterstille rust van de Polestar-cabine missen.

Eindconclusie

De Polestar 4 is een auto die balanceert op de grens van design en functionaliteit. Het is een schitterende, indrukwekkende verschijning die rijdt als een vorstelijke, geluidsdichte cocon. De actieradius is met een dikke 500 kilometer in de praktijk uitstekend en de software is in de basis fijn. Kun je leven met het gebrek aan dieptezicht in je binnenspiegel en heb je het geduld om af en toe handmatig je profiel aan te klikken bij het instappen? Dan koop je hiermee een van de meest karaktervolle en comfortabele EV's van dit moment. Word je chagerijnig van software nukken, dan zou ik even verder kijken.