© Bright
Waarom werken smartwatches nog steeds slecht met tatoeages?
Smartwatches en fitness trackers werken nog altijd niet betrouwbaar bij een deel van de gebruikers met tatoeages. De oorzaak: inkt op de huid verstoort hartslagmetingen en kan ervoor zorgen dat apparaten niet goed detecteren dat ze gedragen worden.
Het probleem zit vooral in hoe wearables je hartslag meten. Die gebruiken licht dat door je huid heen schijnt en weer wordt opgevangen om je hartslag te berekenen. Maar tatoeages verstoren dat signaal. Inkt, vooral donkere en dichte pigmenten, kan het licht blokkeren of vervormen, waardoor metingen onnauwkeurig worden of helemaal wegvallen.
Daar blijft het niet bij. Ook de detectie of je het apparaat überhaupt draagt gaat vaak mis. Smartwatches proberen met sensoren te bepalen of ze echt om je pols zitten. Als dat niet goed werkt, krijg je meldingen, moet je je toestel opnieuw ontgrendelen of reageert het simpelweg minder soepel.
Fabrikanten zijn zich bewust van het probleem, maar goede oplossingen ontbreken
Fabrikanten zijn zich al jaren bewust van het probleem. Garmin waarschuwt bijvoorbeeld dat tattoos het licht van de hartslagsensor kunnen blokkeren en adviseert om het horloge op een plek zonder inkt te dragen. Ook Apple erkent al sinds de eerste Apple Watch dat dit een bekende beperking is.
De ‘oplossingen’ die gebruikers zelf bedenken zijn vooral simpel, niet echt revolutionair. Sommigen dragen hun smartwatch op hun andere pols als die geen tattoo heeft. Anderen schuiven hem naar een plek op de arm waar nog wel huid zichtbaar is.
Er circuleren echter ook meer creatieve hacks: transparante tape, stickers over de sensor of speciale accessoires die het licht beter geleiden. En als hartslagmeting echt cruciaal is, stappen sommige gebruikers over op borstbanden, die doorgaans nauwkeuriger zijn, maar in het dagelijks gebruik oncomfortabel en onpraktisch.
Fabrikanten werken aan verbeteringen
Ondertussen blijft het een technisch hardnekkig probleem. De sensoren in wearables zijn sterk afhankelijk van licht en huidcontact, en dat maakt ze gevoelig voor verschillen tussen mensen. Niet alleen tattoos spelen daarin een rol; ook huidtype en pigmentatie kunnen invloed hebben op de nauwkeurigheid.
Er wordt wel gewerkt aan verbetering. Nieuwere generaties apparaten lijken in sommige gevallen beter om te gaan met tatoeages, maar de resultaten zijn inconsistent. Een studie uit 2025 liet zien dat de invloed sterk afhangt van factoren zoals inktdichtheid, kleur en zelfs het activiteitsniveau van de drager. In rust zijn de afwijkingen groter dan tijdens intensieve beweging, en in sommige gevallen werd er helemaal geen verschil gemeten.
Het laat vooral zien dat dit geen simpel ‘bugje’ is dat je even oplost met een software-update. Zolang wearables blijven vertrouwen op optische sensoren op de huid, blijft de vraag lastig: hoe bouw je technologie die bij iedereen even goed werkt, als ieders huid anders is?