Recensie: Good Luck, Have Fun, Don’t Die geeft AI een grote middelvinger

Good Luck, Have Fun, Don’t Die is een echte anti-AI film, die deels als scifi-actiefilm en deels als zwarte komedie werkt. De film voelt wel ouderwets in z’n kritiek op een duistere AI-dystopie, maar tegelijkertijd knipoogt het genoeg naar de camera dat je meegaat in de ruim 2 uur lange achtbaanrit om de wereld te redden.

Een tijdreiziger uit de toekomst komt naar het heden om de zelfbewustwording van een gevaarlijke AI te stoppen. Nee, dit is niet The Terminator… oké, het is wél het verhaal van The Terminator, maar in dit geval is het ook het verhaal van Good Luck, Have Fun, Don’t Die. 

Een zwerver loopt een restaurant binnen…

In deze film is de tijdreiziger een zwerver in een plastic jas, gespeeld door Sam Rockwell in hysterische topvorm. Hij stapt een Amerikaans restaurant binnen en rekruteert de gasten willekeurig: zij moeten een jongetje een paar straten verderop tegenhouden de ultieme allesvernietigende AI te ontwikkelen in z’n slaapkamer. Het programma heeft in Rockwells toekomst de helft van de mensheid uitgeroeid en de andere helft verslaafd gemaakt aan een VR-game. 

Het begin van de film is ijzersterk met Rockwell die routineus zijn achtergrondverhaal opdreunt en de restaurantgangers stuk voor stuk introduceert. Dit is de 117e keer dat hij probeert de AI tegen te houden, dus net als een goede Soulslike komt hij stapje voor stapje verder en kiest hij z’n rekruten alsof het handige wapens en items zijn.

Net Black Mirror

Dat is al genoeg voor een leuke actiefilm, maar Good Luck, Have Fun, Don’t Die komt dan pas op stoom. De restaurantrekruten krijgen tijdens de reis hun eigen flashbacks over hun aanvaringen met technologie. Ze vormen samen een puzzel met Rockwells hoofdverhaal en kijken tegelijkertijd weg als een soort Black Mirror-afleveringen. De minder subtiele Black Mirror-afleveringen…

De nabije toekomst van de film is een plek waar AI eigenlijk al gewonnen heeft. Tieners zitten als zombies aan hun smartphones vastgekleefd, slachtoffers van school shootings worden via algoritmes gekloond op kosten van de overheid, en mensen kunnen zich permanent laten integreren in hun favoriete VR-game. 

Ouderwets geschreven script

De kritiek is duidelijk. Te duidelijk zelfs, en ook een tikkeltje ouderwets, alsof een babyboomer het script schreef. Ja, tieners zitten vaak als zombies op hun telefoons, maar wat doe je verder met dat idee? Niet veel, want er zijn nog twintig andere ideeën die regisseur Gore Verbinski wil verkennen. De filmmaker houdt van chaos en dat leverde ons de eerste drie spectaculaire Pirates of the Caribbean-films op. In Good Luck, Have Fun, Don’t Die werkt het minder goed. De film haalt ook heel duidelijk inspiratie uit 12 Monkeys en The Matrix, maar voegt te weinig nieuws toe aan die mix. 

Dit is ook een zwarte komedie, dus de dystopische scenario’s worden extreem uitvergroot. Technologie is écht puur kwaad; na het einde heb je zin om je smartphone tegen de muur te gooien. De mensen die tech in de film gebruiken zijn óf oliedom óf tekenfilmschurken, of allebei. Good Luck, Have Fun, Don’t Die blijft ondanks wat slecht uitgewerkte, belegen ideeën overeind staan als een leuke, anarchistische achtbaanrit. En één ding is vanaf de eerste scène gelijk duidelijk: AI verdient een hele grote middelvinger.

Good Luck, Have Fun, Don’t Die draait nu in de bioscoop.