Duurtest Cupra Raval (deel 3): Volwassen rijhulp en een mini-beamer

In de vorige delen zagen we al dat het interieur van de Cupra Raval aanvoelt als een sfeervolle futuristische club en dat de fysieke knoppen op het stuur hun glorieuze terugkeer hebben gemaakt. Maar hoe gedraagt deze Spaanse stadsraket zich als we de 211 paardenkrachten op de voorwielen loslaten op het asfalt? En hoe bevallen het bereik, het snelladen en de rijhulpsystemen in het dagelijks gebruik?

211 pk (155 kW) op alleen de voorwieltjes in een auto van ruim vier meter lang: op papier klinkt dat als het recept voor gummende banden en wielspin bij elk groen verkeerslicht. In de praktijk blijkt de vermogensafgifte verrassend mooi gedoseerd. De elektronica knijpt het koppel net voldoende af om de voorbanden te beschermen, zonder dat de auto geknepen aanvoelt.

Zodra je het stroompedaal dieper intrapt, schiet de Raval er vandoor met een gretigheid die je direct doet denken aan een klassieke hot hatch. Het is wendbaar, pittig en op secundaire wegen ontzettend leuk sturen. Als er toch één klein puntje is dat het pure GTI-gevoel iets ondergraaft, dan is het de zitpositie. Omdat het accupakket onder de cabinevloer ligt, zit je net wat meer rechtop en hoger dan je in een traditioneel laag scheurijzer zou willen. Maar qua stuurplezier maakt hij dat ruimschoots goed.

350 kilometer, 105 kW en de auto als mega-powerbank

Over dat accupakket gesproken: in onze Performance-uitvoering ligt de 52 kWh netto batterij. Cupra belooft op papier een WLTP-actieradius tot 444 kilometer. Met mijn normale rijstijl zie ik op de boordcomputer steevast een realistische 350 kilometer aan bereik staan. En dat haal je in de praktijk ook daadwerkelijk. Pas wanneer je langere stukken op de snelweg met 130 km/u aflegt, loopt de accu wat sneller leeg.

Aan de snellader haalt de Raval keurig de opgegeven piek van 105 kW. Omdat het accupakket relatief compact is, sta je onder optimale omstandigheden in zo'n 24 minuten weer op 80 procent.

Nog een fijne toevoeging op dit platform: de auto ondersteunt Vehicle-to-Load (V2L). Wat mij betreft zou simpelweg élke elektrische auto dit standaard moeten hebben. Niet omdat je het elke dag gebruikt om je koffiezetapparaat op de camping aan te sluiten, maar omdat het fantastisch is dat je auto in feite een reusachtige, rijdende powerbank is zodra je onderweg een laptop, e-bike of accugereedschap wilt opladen.

De beste rijhulp in tijden

Waar de Raval me écht positief in heeft verrast, is de volwassenheid van de rijhulpsystemen (Travel Assist). Dit is misschien wel een van de beste en meest ontspannen assistentiesystemen die ik in de afgelopen jaren heb gebruikt. De auto houdt keurig het midden van de rijstrook aan zonder zenuwachtig te zwabberen. Je hoeft niet elke dertig seconden met geweld aan het stuurwiel te rukken om te bewijzen dat je er nog bent; het stuurwiel registreert je handen heel subtiel. Het systeem kijkt mee met de navigatie en vermindert automatisch en heel vloeiend vaart voor rotondes, scherpe bochten of naderende kruispunten. En het allerfijnste: de verplichte, zenuwslopende piepjes bij een kilometer snelheidsoverschrijding laten zich eenvoudig uitschakelen.

Toch is er één ergernis in de veiligheidssoftware: de botswaarschuwing (Forward Collision Warning) heeft nogal last van paniekaanvallen. Als een voorlegger voor je de afslag neemt en rechtsaf slaat, rem ik als bestuurder niet omdat ik zie dat de auto al bijna van mijn rijbaan verdwenen is. De Raval denkt op zo'n moment dat er een catastrofale botsing aanstaand is, begint loeihard te piepen en gooit soms kortstondig de ankers uit. Dat had wel een accentje minder bezorgd gemogen.

De ontdekking van de mini-beamer

Tot slot nog een grappige ontdekking uit de categorie 'kinderen zien alles'. In het eerste deel schreef ik enthousiast over de schermen die in de deurpanelen verwerkt zouden zitten om die futuristische lichtpatronen te tonen.

Mijn jongste zoon keek tijdens een ritje eens goed rond op de bijrijdersstoel en ontdekte dat het helemaal geen deurschermen zijn. In werkelijkheid zitten er twee slim verborgen mini-projectoren aan de zijkanten van het dashboard gemonteerd, die de animaties haarscherp op de stoffen deurpanelen schijnen. Een briljante vinding van de ontwerpers: het bespaart kostbare kabels en schermen in de deuren, terwijl het visuele effect er niet minder cool om is.

In deel 4 (de conclusie): Maken we definitief de balans op van deze hete Spaanse hatchback. Weegt het speelse karakter, de volwassen software en het 441 liter grote kofferbak op tegen de wat hogere zitpositie en de bezorgde botswaarschuwing? We trekken het eindoordeel!