© Bandai Namco
Review: Blood of the Dawnwalker zet een heel genre op z’n kop
Daar waar The Witcher 3 de role playing game perfectioneerde, zet Blood of the Dawnwalker het genre op z’n kop door een compleet andere aanpak. In dit spel doet het ertoe wat je doet, en hoe – terwijl ondertussen de timer verder afloopt.
Dat we The Witcher 3 aanhalen doen we niet zomaar, aangezien enkele prominente figuren aan Blood of the Dawnwalker gewerkt hebben. Het gaat om onder meer Konrad Tomaszkiewicz (de regisseur), Mateusz Tomaszkiewicz (hoofd missieontwerper) en Jakub Szamałek (een senior schrijver). Je voelt bovendien aan een hoop elementen dat dit een soort Witcher-achtig spel is: aan de manier waarop hoofdrolspeler Coen beweegt, aan de typische Oost-Europese omgevingen en aan de muziek, met zijn traditionele Slavische instrumenten en zang.
Ondanks die vergelijkingen voelt Blood of the Dawnwalker ontzettend uniek aan. Dat komt door verschillende gameplay-ideeën. In deze role playing game krijg je namelijk te maken met een systeem dat jouw acties bijhoudt. Elke handeling kost een bepaald aantal uur – en als je teveel tijd spendeert aan missies of zij-activiteiten, dan kan het zijn dat je je doelen niet haalt. Het einddoel is het bevrijden van je familie uit de klauwen van een sterke vampier, terwijl je ondertussen zijn vazallen en hun pionnen ondermijnt en uitschakelt.
© Bandai NamcoVrijheid in de beperking
De game geeft je dertig in-game dagen en een hoop keuzemomenten om die tijd in te vullen. Aanvankelijk voelt dat als hoge druk op de ketel, aangezien je als speler ervaart dat je móet presteren. Maar als het systeem eenmaal echt intreedt, merk je dat je behoorlijk veel vrijheid hebt om te gaan en te staan waar je wil en te doen wat jíj belangrijk vindt. Jij bepaalt welke missies je doet, mensen je redt, vijanden je verslaat en schatten je ontdekt. Ontwikkelaar Rebel Wolves geeft je alle touwtjes in handen om er een persoonlijk avontuur van te maken.
Door het tijdslimiet kun je niet alles doen. En dat is even wennen, zeker voor de verwoede of weemoedige rpg-speler, zoals ik, die het liefst alles doet voordat die het einde van zo’n game haalt. Gelukkig kost het technisch gezien geen tijd om door de wereld te lopen en met (de meeste) mensen te praten, en geeft de game altijd aan wát precies je kostbare tijd zal innemen. Daardoor kun je altijd overwogen en gedegen beslissingen maken over de invulling van de uren die je hebt, al kan het zijn dat je soms voor een onverwacht keuzemoment komt te staan.
© Bandai NamcoJe moet echt blijven opletten
Soms voelt het tijdssysteem niet altijd even gebalanceerd vanuit het perspectief van een speler (waarom kost het drie uur om tonnen met bloed te slopen?), maar als je bedenkt dat je daarvoor veel rondliep en vijanden versloeg, dan is het ergens best logisch. Het gaat natuurlijk niet alleen om het moment dat je iets doet, maar ook de aanloop daarnaartoe. Bovendien kunnen handelingen vergaande gevolgen hebben, die je niet altijd ziet aankomen. Daardoor doe je er goed aan de beslissingen serieus te nemen, want die kunnen terugslaan als een boemerang.
Daarbovenop bouwt Rebel Wolves een interessante rpg die ook zonder de tijdsdruk ontzettend onderhoudend is. Zo heb je toegang tot drie vaardighedenbomen, waardoor je jezelf kunt ontwikkelen in hekserij, zwaardvechten en als vampier. Aan het begin van de game speel je die bovennatuurlijke mogelijkheden vrij, waarmee je vijanden op de meest uiteenlopende manieren kunt verslaan of beïnvloeden. Upgrades uitvoeren kan een uurtje afsnoepen van de tijd, waardoor ook hier je beslissingen gewicht dragen en je niet alles kunt ontgrendelen.
© Bandai NamcoZelf bepalen
De nadruk ligt dus echt op het achterliggende tijdssysteem – zolang je binnen die dertig dagen je familie redt, kun je het hoofddoel behalen. Je mag bovendien helemaal zelf bepalen wanneer je de eindbaas verslaat. Doe je dat met hulp van rebellen, wanneer je zijn lakeien uitschakelde of gewoon meteen aan het begin? Net als bij The Legend of Zelda: Breath of the Wild kun je gewoon linea recta naar het kasteel rennen waar die guy zich bevindt en je een weg manen door zijn obstakels. Het eindgevecht is dan megapittig, maar hey, als je dit wil doen, dan kan dat.
Ondertussen zijn er wat kleinere dingen die minder goed bevallen. Zo heb je op console geen aparte knop voor het openen van de kaart. Klinkt misschien wat kleinzerig, maar je moet die best vaak openen om je route te bepalen. Ook spreekt iedereen de naam Coen uit als Ko-when, terwijl Pieter hier als Pie-jeter klinkt. Gezien de Oost-Europese invloeden verklaarbaar, maar niet minder irritant. Daarnaast is er redelijk wat pop-in (soms duurt het even voordat gebieden netjes in beeld komen) en oogt alles wat verouderd aan; maar dat gaat niet ten koste van de sfeer.
© Bandai NamcoUniek in z'n soort
En dan heb ik het nog niet eens over het vechtsysteem gehad. Net als bij The Witcher staat zwaardvechten centraal, maar je kunt ook gebruikmaken van je vampierklauwen zodra de avond aanbreekt. Je bepaalt de richting van je aanval met je analoge knuppel en kunt zodoende ook attacks blokkeren en counteren door op het juiste moment die richting in te duwen wanneer je blockt. Zoals je ziet biedt Blood of the Dawnwalker al ontzettend veel zonder die tijdsdruk, maar alles bij elkaar opgeteld zorgt de game voor een complete en unieke ervaring.
Als een doorgewinterde rpg-speler heb ik met Dawnwalker een game beleefd zoals ik dat nog niet eerder had gedaan – en het spel heeft me tevens geleerd dat het oké is om bepaalde missies, items en personen te negeren. Tot de volgende playthrough althans, want dit spel leent zich uitermate voor meerdere speelsessies. Met ongeveer 35 uur ga je hier eenmaal doorheen – maar als je alles wil zien, kun je dat aantal gemakkelijk verdubbelen. Die 35 uur is kort genoeg om het verhaal nog eens te beleven, maar dan met andere missies, skills en doelen.