Waarom iPhone-gebruikers zo’n schurfthekel hebben aan Android-smartphones

iPhones zijn als Duitse auto’s: ooit het baken van degelijkheid en luxe, maar onderhand al lang bijgebeend (en zelfs ingehaald) door de buitenlandse merken, de Androids. Toch blijven die iPhone-gebruikers hun “Duitse auto” rijden: hoe zit dat?

Als iPhone-gebruiker weet je dat je de betere telefoon in handen hebt. Zo’n 39 procent ziet een Android gebruiken als afknapper en zelf een Android aanschaffen is niet eens het overwegen waard. Ik kan het weten, want ik was ooit fervent iPhone-gebruiker. Godzijdank dat ik een nieuwe Android-telefoon in mijn handen gedrukt kreeg, want ik wil nu nooit meer terug naar Apple.

Apple versus Android-discussie: keuze wordt jong gemaakt

Even terug naar 2007: Apple presenteerde de eerste iPhone met een volledig touchscreen en zette daarmee de norm voor de smartphone. Niet veel later deden andere merken mee, maar die moesten in plaats van iOS een eigen besturingssysteem gebruiken. Voor merken zonder de Apple-allure, was dit moeilijk van de grond te krijgen.

Gelukkig was daar Android, een universeel besturingssysteem, waar ieder merk een eigen versie van kon maken, zonder de ondersteuning voor populaire apps te verliezen. En ook voor de app-makers betekent dit dat ze een app kunnen maken die vrijwel meteen op alle Android-telefoons draait.

Wat verwacht je ook van zo'n kleintje?

Helaas bracht dat ook problemen met zich mee. Waar ontwikkelaars voor iPhone-apps jaarlijks maar een paar nieuwe modellen hebben om apps voor te optimaliseren, bestond de Android-markt al snel uit duizenden telefoons, waar wekelijks weer nieuwe bijkwamen. Dat betekende ook verschillende schermformaten, afmetingen, hardware, chips en camera’s.

Dat had als gevolg dat app-prestaties tegenvielen op Android-smartphones. Een bekend voorbeeld is het cameragebruik in apps van derden. Snapchat, dat rond 2014 megapopulair werd, maakte op Androids een screenshot van de rauwe camerafeed om foto’s te sturen. Zonder enige vorm van nabewerking dus, terwijl foto’s er op iPhones even scherp uitzagen als in de originele camera-app.

Android-gebruiker zweert bij Apple

Als middelbare scholier rond deze tijd, werd ik hier ook flink door beïnvloed. Mijn ouders wilden de hoofdprijs niet betalen voor een iPhone, dus moest ik het doen met verschillende budget Samsung Galaxy’s, inclusief de Android-nadelen dus. Zodra ik echter mijn eerste 250 euro bij elkaar had gespaard, kocht ik een refurbished iPhone SE uit 2016, de goedkoopste iPhone van het moment.

En wat een verademing was dat. De telefoon draaide daadwerkelijk op 60Hz, apps laadden binnen twee seconden en de camera in Snapchat zag er voor het eerst goed uit. Zo voelt het dus om rijk te zijn. Ik was om: nooit meer ga ik terug naar dat slome Android. Android is stom en Apple is cool.

Terwijl ik liep te flexen met mijn iPhone om erbij te horen, verloor ik de ontwikkelingen die Android-telefoons doorgingen uit het oog. Samsung perfectioneerde het mobiele amoled-scherm, Google Pixels werden meesters van HDR-foto’s, en de Chinese merken verpletterden Apple met snelladen.

Maar goed, ik voelde me beter dan de rest, dus ik negeerde alle Android-gebruikers die maar al te graag schreeuwden hoeveel beter de specificaties van hun smartphones waren. Tot ik per toeval op een prijsvraag stuitte en won. De prijs: een gloednieuwe Samsung Galaxy S10. Balend dat ik hem volgens de actievoorwaarden niet mocht doorverkopen om een iPhone aan te schaffen, besloot ik hem toch maar eens te gaan gebruiken.

De volgende verdieping is exclusief voor Bright++ abonnees:

Gevoed met het idee dat Android nog altijd een trage rotzooi was, startte ik mijn nieuwe telefoon op. En niets was minder waar. De software was kleurrijk en overzichtelijk, navigeren door menu’s ging razendsnel en de camerakwaliteit was absurd goed. En zelfs Snapchat ondersteunde HDR en meerdere lenzen! Hallelujah!