© Unsplash
Stel dat AI alle banen overneemt. Wie ben jij dan nog?
Laten we even eerlijk zijn: niemand weet waar het naartoe gaat met heel dit AI-gedoe. De ingenieurs die AI bouwen willen je iets verkopen, de economen die de modellen doorrekenen zijn… nou ja, economen, en wij journalisten weten al helemaal niet waar we het over hebben, volgens de comments die we krijgen op Facebook althans. Iedereen die je met stelligheid vertelt hoe de wereld er over dertig jaar zal uitzien, verkoopt je iets of lult uit zijn nek.
Desalniettemin is er een gedachte-experiment dat de moeite waard is. Stel dat die irritante AI-evangelisten op sociale media gelijk hebben. Stel dat de modellen gewoon beter blijven worden en uiteindelijk alles kunnen schrijven, analyseren, coderen, diagnosticeren, eigenlijk alles tegelijk, beter dan de beste mensen. Stel dat robots ook fysieke jobs leren doen en daar uiteindelijk heel goed in worden en dat een uur robotarbeid goedkoper wordt dan een uur menselijke arbeid. Stel dat elke nieuwe baan die ontstaat als reactie op de automatisering door de volgende versie van dezelfde technologie wordt opgepeuzeld. Want wees nu eerlijk: prompt engineer was geen carrièrepad dat een lang leven beschoren was.
Stel dat we daardoor niet meer kunnen vertrouwen op het oude argument dat er vanzelf nieuw werk ontstaat. Tweehonderd jaar lang klopte dat. Maar een weefgetouw kon niet leren boekhouden en een tractor kon geen mailtjes afhandelen van boze klanten. AI kan dat wel.
Stel nu dat we op termijn het economische probleem oplossen. Een basisinkomen, gefinancierd uit automatiseringswinsten, noem het een royalty op al het werk dat wij mensen hebben geleverd om AI en robots te trainen. Stel dat het werkt (en ik zeg niet per se dat het gaat of kan werken). Dat niemand honger lijdt, dat de basis er is.
Wat dan?