Review: Mixtape scoort 10-en maar ook kritiek: ‘matige game die je móet spelen'

We verlangen allemaal terug naar tijden die we soms niet eens zelf hebben meegemaakt. Gen Z wil opeens discmans. PVVers een VOC. De nieuwe game Mixtape duikt vol in dat gevoel. Het resultaat is een ervaring die door critici wordt neergesabeld als 'dun' en door anderen wordt bejubeld als een meesterwerk. Hoe kan dat? Het antwoord ligt op mijn zolder in zo'n plastic bak vol cassettebandjes.

Wat doe je in deze game? Mixtape is het nieuwste project van Beethoven & Dinosaur, de studio die eerder het visuele spektakel The Artful Escape maakte. In de basis is het een narratieve adventure waarin je een groep tieners volgt op hun laatste avond van de middelbare school. Een avond die bijna iedereen zich nog wel herinnert. Omdat het episch of saai was.

De gameplay is, zoals internationale media als IGN en Eurogamer terecht opmerken, nogal fragmentarisch. Je wandelt door herinneringen die aan elkaar worden geregen door een fenomenale soundtrack. Terwijl de muziek van The Smashing Pumpkins, DEVO of Iggy Pop uit de speakers knalt, speel je korte stukjes. De ene keer ben je aan het skaten, de volgende keer zweef je door de lucht of ben je simpelweg een biertje aan het drinken bij een kampvuur.

De besturing is verre van diepgaand. Sterker nog, als je puur naar de gameplay kijkt, is het weinig origineel. Je drukt op een knop om vooruit te komen, voert een simpele handeling uit en de volgende cutscene start alweer. Voor de hardcore gamer die op zoek is naar uitdagende puzzels, is Mixtape eigenlijk een behoorlijk matige game.

De volgende verdieping is exclusief voor Bright++ abonnees:

De schoolreünie waar je niet was uitgenodigd

Waarom krijgt de game dan toch zulke extreem uiteenlopende cijfers? De verklaring is simpel: Mixtape werkt als een schoolreünie. Stel je voor dat je op een reünie staat van een school waar je nooit op hebt gezeten. Je ziet mensen huilen van het lachen om een grap die je niet begrijpt, ze luisteren naar muziek die jou niets doet en halen herinneringen op aan leraren die je nooit hebt gehad. Voor jou is die avond een saaie, ongemakkelijke zit. Je ziet alleen de gebreken: de suffe mensen en de slechte catering.