Schrijven in de puurste vorm: hoe Markdown de voertaal van AI werd

Mijn favoriete Mac-app heeft net een update gekregen: handiger zoeken, en eindelijk met Liquid Glass. Ik gebruik iA Writer al zo'n vijftien jaar omdat het ongestoord schrijven combineert met slim kopiëren naar HTML – zonder dat je HTML hoeft te kennen. Een eigenschap die iA Writer – en al zijn alternatieven – verrassend geschikt maakt voor dit AI-tijdperk.

iA Writer was vijftien jaar geleden al een app die opviel door zijn gebrek aan schreeuwerig ontwerp. De schrijf-app geeft je een leeg document, en anders dan bij bekende tekstverwerkers als Word, Pages of Docs, staan er geen grote balken, linialen, lettertype-lijstjes, formatteer-knopjes en meer rondom je document. 

Nee, je krijgt een leeg, wit vlak (of zwart in dark mode) met een knipperende, blauwe cursor. En in tegenstelling tot veel klassieke tekstverwerkers wordt je document niet opgedeeld in digitale A4-tjes. Dat is omdat iA Writer vooral bedoeld is voor digitale teksten, op het web.

Simpel is vaak beter

De kracht van iA Writer zit 'm in twee dingen: simpel design en Markdown. Ik begin bij het ontwerp. Omdat iA Writer zo simpel is, is het lettertype heel belangrijk. Je kan namelijk niet kiezen uit een uitgestrekte lijst: iA Writer heeft één eigen lettertype, iA Writer Mono, gebaseerd op het lettertype Nitti van Bold Monday. 

© Bold Monday

Nitti is simpel maar fraai.

Dat is een monospace lettertype, waarbij elke letter en elk teken evenveel horizontale ruimte inneemt. Veel lettertypes zijn proportioneel, waarbij een i minder ruimte krijgt dan een w: bij monospace krijgt alles dezelfde ruimte. Later werden de varianten Double en Quattro toegevoegd: hetzelfde ontwerp, maar iets minder monopace bij de kleinste en grootste letters. Zelf schrijf ik het liefst in Quattro.

© iA

Zoek de verschillen: drie smaken van één font.

Nog belangrijker, en de reden dat ik geen enkele andere tekstverwerker meer wil hebben: de Focus Mode. Een briljante functie waarbij de cursor altijd in het midden van je document staat. Bij klassieke tekstverwerkers begin je bovenaan, schrijf je het scherm vol en vervolgens zit je eigenlijk steeds op het onderste randje van je document te typen. Brr, beklemmend als je eenmaal van de Focus Mode hebt geproefd.

Als bij een typemachine blijft je huidige zin steeds in het midden staan. De rest van de tekst schuift naar boven, en onderaan blijf je een hoop wit zien: je onbeschreven blad, je potentie, je ademruimte. En dan kan je ook nog kiezen om alleen de huidige alinea of huidige zin zwart te tonen tijdens het typen: de voorgaande zinnen en/of alinea's vervagen dan naar lichtgrijs, zodat je zelfs niet door je eigen schrijfsel wordt afgeleid.

© iA

Nooit meer onderaan de pagina priegelen.

Markdown: je opmaak zichtbaar

Dat was de vorm, dan de functie. Ik ben iA Writer vooral blijven gebruiken omdat ik teksten voor het web schrijf, en dat doe je het beste in Markdown. Ik schrijf immers teksten vol links en tussenkoppen die ik meestal in een CMS moet invoeren. In WordPress of Drupal of de andere reeks van de systemen die daarvoor zijn ontwikkeld: de 'achterkant' van een website.

Vaak krijg je dan een zogenoemde wysiwyg-editor, kort voor 'what you see is what you get'. Wil je iets linken, dan selecteer je wat tekst, klikt op de link-knop en plakt dan de URL erin. Dan kleurt de tekst blauw en weet je: daar staat nu een link onder. Best veel gedoe.