AirBnB voor laadpalen: zo open je je eigen laadstation voor anderen

De laatste tijd poppen er steeds meer manieren op om je laadpaal te delen met de buurt. En dat is hard nodig ook, want publiek straatladen is onverklaarbaar duur. Hoe werken deze platformen, wat levert het op, en wat vindt de Belastingdienst ervan?

Wie geen eigen oprit heeft, kent de pijn: de tarieven bij publieke laadpalen zijn de afgelopen jaren gestegen. Waar je thuis met een beetje geluk (of zonnepanelen) rond de €0,25 per kWh betaalt, tik je bij een publieke paal op straat gerust €0,45 tot soms wel €0,75 per kWh af. Dat heeft te maken met een stapeling van kosten: de beheerder (CPO), de aanbieder van je laadpas (MSP), de netbeheerder en de gemeente willen allemaal een stukje van de taart. Het resultaat? Elektrisch rijden is voor de straatlader financieel een stuk minder aantrekkelijk.

Maar wat als je overdag aan het werk bent, en jouw laadpaal thuis doelloos staat te niksen, terwijl de persoon die tegenover je huis werkt zich scheel betaalt aan een publieke paal? Tijd voor de 'Airbnb voor laadpalen'.

Er zijn inmiddels meerdere partijen die dit faciliteren, elk met een iets andere insteek. De gemene deler: jij bepaalt wanneer je paal beschikbaar is en wie er mag laden.

• ChargeCircle: Dit Culemborgse initiatief fungeert puur als een reserverings- en ontdekkingslaag. Ze nemen de techniek van je laadpaal niet over. Jij geeft in de app aan wanneer je paal vrij is. Een buurtbewoner doet een aanvraag, jij accepteert, en de lader start de sessie gewoon met zijn eigen laadpas of app. De financiële afhandeling verloopt via de bestaande backoffice van jouw laadpaal (als je die hebt ingesteld op het accepteren van gastgebruik en betalingen). Dit kan met bijvoorbeeld Chargit, E-Flux of Monta.
• Pluggo: Waar ChargeCircle vooral de nadruk legt op het reserveren in de buurt, profileert Pluggo zich als een compleet platform dat aanbieders en vragers koppelt én de boekingsadministratie faciliteert. De boeking, identificatie van de klant die staat te laden en de volledige financiële afhandeling wordt geregeld inclusief uitbetaling naar de paaleigenaar.
• Tap Electric: Tap is al een bekende speler in de wereld van laadapps, maar biedt ook de mogelijkheid om je particuliere lader publiek te maken. Geen abonnementskosten, en de lader start de sessie simpelweg via de Tap-app.
• Laadpaal Delen: Deze partij pakt het iets meer gereguleerd aan. Ze controleren eerst of je laadpaal technisch geschikt is (hij moet altijd online zijn en een paslezer hebben) én ze checken of jouw gemeente het toestaat om een kabel over de stoep te leggen (bijvoorbeeld met een kabelmat). Een opvallend verschil: om woekerprijzen in de straat te voorkomen, geloven zij niet in het volledig vrijgeven van de tarieven. Iedereen in hun netwerk laadt met één speciale pas en ze sturen op eerlijke, uniforme tarieven, zodat je niet het risico loopt dat de buurman opeens het dubbele vraagt van wat jij doet.
• De 'reguliere' backoffices (zoals Laadkompas, E-Flux of Shuttel): Veel mensen met een slimme laadpaal weten dit niet, maar vaak hoef je helemaal geen hippe nieuwe start-up in te schakelen. In de mijn-omgeving of app van grote laadpaalbeheerders zit vaak al een simpel schuifje: 'gastgebruik toestaan'. Je vult je eigen kWh-tarief in (vaak met een maximum van €1,00 per kWh) en je paal wordt direct aangemeld bij de landelijke openbare registers. Iedereen met een reguliere laadpas kan dan bij jou inpluggen. Het voordeel? Je hebt geen extra app nodig. Het nadeel? Je paal verschijnt op álle laadkaarten, wat betekent dat je minder controle hebt over wíé er aan je paal staat. Wil je dat niet, dan kun je bij sommige partijen het gastgebruik handmatig aan- en uitzetten op het moment dat er bekenden langskomen.

De volgende verdieping is exclusief voor Bright++ abonnees:

Marge én de nieuwe ERE-goudmijn

Het mes snijdt aan twee kanten. Voor de gebruiker is het simpel: je laadt in de buurt voor een tarief dat potentieel flink lager ligt dan de publieke straatpaal (bijvoorbeeld €0,40 in plaats van €0,65).